Marcin Sztelak - Wierszokleta

Grafomańsko

Zaczęło się normalnie – wniebowstąpieniem.

Niestety nie uzyskał przydziału, z trudem się wcisnął

w tylną furtkę raju, mógł zostać patronem spraw

beznadziejnych, lub modlitw niewysłuchanych

– do wyboru.

Nie ma co myśleć o ołtarzu – powiedzieli – oczy

ci łzawią od kadzidła, a twa figura ponadnormatywna

nie zmieści się w kapliczce. Zrezygnowany wywalił

skrzydła i aureole, nie płakał, zresztą po śmierci

nie wypada (łez padół został na dole).

Z nudów rozgrzebywał pamięć, ubabrawszy się po

łokcie, doszedł do wniosku, że nie zasłużył, zapewne

jakaś pomyłka, lub (tu zadrżał) księgowość kreatywna.

Więc sobie piekło rozrysował na marginesie rejestru

świętych i błogosławionych, poszedł, droga nie była

męcząca.

Zaczęło się normalnie – piekłozstąpieniem.