Była liściem pożółkłym wśród tysiąca takich samych.
Kroplą szaroburej wody w jesiennej kałuży.
Była przechodniem w spłowiałym już płaszczu,
Pod dziurawym parasolem, z papierosem w dłoni,
Czekającym na przystanku na autobus,
Który dziś już nie nadjedzie.
Była cieniem dzieci biegających po podwórzu
Z obdartymi kolanami, z niedoleczonym katarem
I wiecznie głodnym spojrzeniem.
Była statkami, które opuszczają rodzinne porty,
By odnaleźć swoje prawdy w trójkątach bermudzkich.
Była pieśnią żałobna,
Albo arią operową wyśpiewaną przez solistkę,
Której właśnie pękło na pół serce.
Tak jak w tej piosence: „na prawo most, na lewo most…”
Była tą rzeką, tam w dole i czerwonym winem na stole,
Nad którym splatały się dłonie kochanków.
Była szumem wiatru między koronami starych dębów.
Była ciszą, zmęczoną i senną.
Była spojrzeniem zamglonym, zwieszonym na szczycie ratusza
W Madrycie.
Była wyrazami twarzy i zdziwionym i zmartwionym
Ale też tym czułym, roześmianym, skrzętnie ukrywanym przed wszystkimi
Z obawy, że zostanie jej zabrany. Z zazdrości, że
Jej życie było pełne ciepła i miłości.
Wassenaar, 14.02.2010
|
