jakobe.mansztajn
POETĘ NACHODZĄ WĄTPLIWOŚCI
rano przyszła policja a w mieszkaniu bajzel.
mówię: to, co się stało, wcale nie musiało się stać,
i udaję, że jestem niewidzialny
widocznie działa, bo zaczynają mnie szukać
po szafkach, za łóżkiem i pod dywanem
wreszcie pan zagląda mi głęboko w oczy
ciekaw, czy wiem, czego szukają
wiem, że szukają mnie, więc mówię, że nie wiem,
na co pan wyciąga pałkę i puka mnie po głowie
jakby chciał się prędko skontaktować z kimś za drzwiami
pyta: co to? odpowiadam, że to krew.
pyta: co to? i pokazuje coś, czego nie widzę,
albowiem oczy istotnie zalane mam krwią
mówi, że to pokątne wyznania miłości własnej
i że mam przesrane.
mam przesrane, bo mam bajzel,
odpowiadam, a słowa więzną w gardle jak kamienie,
że trudno coś wykrztusić, choćby piasek.
to poważna metafora, mówi pan i pakują mnie w auto.
teraz wszyscy jesteśmy niewidzialni
ZAJĄCZKI
opadły łebek ma ta wspólna latarnia
jakby po ciemku jej było albo za staro
albo jej się oczko z asfaltem puściło
i teraz szuru-buru kichawą po kamyczkach
i teraz stuku-puku sprężynką w to czarne
a kark przetrącony w dwóch miejscach
wyżej na wejściu i niżej u wyjścia
albowiem sporo się naniosło w kanalikach
naniosło się pana kamienia i pani rdzy
na dnie ich wspólnego czajniczka
z podkulonym ogonem wracają przedmioty
adresy ulubionych witryn internetowych
szuflady biletów regalątka książek
i tylko szaro-bure sygnały puszczamy
że coś się tam jeszcze zajęczy