Michał Piętniewicz. Jestem studentem IV roku wiedzy i kulturze na polonistyce na UJ, obecnie w zasadzie V. Piszę wiersze na nieszufladzie. I nie mam pieniędzy, ale na fryzjera zawsze coś się znajdzie
Ola
ola ty byłaś fryzjereczką w białym fartuchu
strzygłaś za uszami wąsik bródkę przycinałaś bokobrody
w salce z mgłą i jesiennymi liśćmi siedziałem naprzeciwko
lustra i wpatrywałem się w głowę rosnącą w stożek
stałaś za mną i cięłaś równiuteńko by pójść potem w tan
z tamtą jesienią liście tańczyły wraz z tobą i mną
wirowała podłoga od mdłych obłędów jesiennych
suto zakrapiane bokobrody pana szefa wesoło merdały na wietrze
ciach ciach ciach i włosy spadały w rytm piosenek z radia
staruszek szefku podrygiwał wesoło i opowiadał bez ustanku
jaką to wielką wspaniałą rybę złowił w stawie jak to ona
nie chciała się dać złapać ciach ciach ciach i włosy spadały
bez ustanku bo coraz bardziej zbliżałaś się do mnie a moja twarz
zrobiła się cała z czerwonych dymów cały byłem umorusany
marzeniem o tobie fryzjerko w białym fartuchu z mgłą
zamiast sukienki z zimnymi oczami uśpionej księżniczki
ciach ciach ciach i trzeba było miotłą sprzątnąć podłogę
z moich wyliniałych kudłow brązowy pejzaż został starannie
przygaszony mistrzowską ręką starego szefka wszak ktoś musi być bogiem
w tym zakładzie gdzie oddycha się wśród gazet wśród plotek wśród słów
i snów bo cały czas śniłaś ten zakład włosy się zbliżały
toczyły po brązowej podłodze jesieni wśród niewygodnych krzeseł
nieugiętych pracowników starego szefka luster suszarek pomocników
trzymających miotłę trzymających nożyczki i ty tam całkiem nierealnie
śniłaś swój śmiertelny sen strzygąc mnie kochana masochistko
PIOTR GAJDA
Rocznik 66, zła karma, bo to rok konia w trygonie ognia...
Piszę wiersze nasączone czarną kawą i muzyką z winylowych płyt. Jestem z Polski B, ale b-moll, nie dur...
Tomasz Jastrun napisał o moich wierszach, że przypominają pełną barw mozaikę, która została tak rozbita, abyśmy składając ją trochę się pomęczyli.
Mam pewne osiągnięcia literackie, jakieś publikacje, które z radością wypisałem, ale zaraz skasowałem - niech przemówią same wiersze!
STOPKLATKA
Czas spauzował świat skurczył do rozmiaru
m-3, za ciasne są buty i ubrania, a pojedyncze
słowa mają objętość konstytucji. Kurz
przestał wariować i stał się domowym
zwierzęciem. Najbliżsi sąsiedzi mieszkają
w zamorskich państwach, taka cisza,
że wreszcie można usłyszeć jak rosną włosy,
zęby i paznokcie. Kiedy za oknem przelatuje
ptak, trwa to cały miesiąc.
W ŁÓŻKU Z DHARMĄ
Jest tylko wczoraj, dzisiaj i prześcieradła
rozwieszone pomiędzy. Archeologia pościeli
łże o hodowli paznokci i naskórka, myśli
nie odpoczną pod kloszem. Zamiast życiorysu,
odcisk ciała. Wsłuchuję się w szelest kołdry
jak w padający śnieg. Noc nie pozostawia śladów
linii papilarnych, nie pamiętam jej rysopisu.
Świt jest inspektorem, który wszczyna sprawę
z urzędu, szuka, pyta, śledzi.
LOKATOR
Klęska jest instytucją o stuletniej tradycji; ustala się
pora roku. W lustrze same złe wiadomości, garnitury
w szafach chorują na dysplazję. Z drzew lecą liście,
włosy wypadają garściami. Siedem dni tygodnia
jak siedem grzechów, za które nie przewidziano
rozgrzeszenia. Mieszkanie jest jak garb, wszędzie
trzeba je nosić. Na ścianie brakuje miejsca na jeszcze
jeden napis; zresztą wiersz stał się nieaktualny, drgnęła
kolejna dekada. Zdążymy, zdążymy, uspokaja lokum
i oddycha zamiast lokatora.
AWAKE
W łazience: nożyk do golenia, woda kolońska,
pasta do zębów, tabletki na sen. Dom prowadzi
spis z natury i nie ma w nim miejsca dla żywych.
Golisz się nie otwierając oczu, jakby ten,
którego śniłeś, położył monety na twoich powiekach.
Przejdziesz na drugą stronę lustra, ostrożnie,
przez krzyk tego, który został po tej stronie.
Bo właśnie zaciął się, obudził?
Przemek Witkowski
Przemek Witkowski, ur. 17.01.1982. zły. klasycyzujący. brzydki. przyjaciel tytoniu. Kocha z wzajemnością Wrocław. Doktorant na Wydziale Nauk Społecznych U.Wr. Jego wiersze publikowano w Dreszczu, Pomostach, Cegle i na portalu Odry i Biura Literackiego. W tym roku jego teksty ukaza sie w "Tygodniku Powszechnym" oraz w kwartalnikach "RED" i "Tekstualia".
KACPER MELCHIOR BALTAZAR
to odra włosy wszystkich zmarłych kobiet
nad miastem cienie stąd rzeźby mają połamane
wskazujące palce więc wzrok w niebo weź karton
wytnij serce wytnij gwiazdki potem dłoń wszystkie
linie papilarne połącz punkty wszystkie żyły kanały
arterie a przecież ta nad nami chmura to kobieta
niewątpliwie brzemienna rodzi światła wypluwa
wszystkie ulice miejskie tu jest ciemno deszcz
zaczynają puchnąc cegły milczymy jak dzieci
które coś zbroiły wszędzie trujący bluszcz
muchomory węże
Mateusz Melanowski
Urodzony w 1977 roku, publikował w wielu pismach, laureat wielu konkursów (mateuszmelanowski.prv.pl)
SAMOTNY TYDZIEŃ TRZYDZIESTOLATKA
poniedziałek –
odkryto preparat na łysienie
i wodę na marsie.
nie jest źle - myślę,
wychodząc do pracy.
wtorek –
czy to ciało
chce się mnie pozbyć? –
zadaję sobie pytanie,
kiedy znowu czuję
łamanie w kościach.
środa –
oddałabym życie, żeby tam być,
słyszę w autobusie rozmowę
dwóch nastolatek. niebo? –
zastanawiam się.
czwartek –
gdyby człowiek
nie był istotą rozumną
posiadłby umiejętność latania,
przychodzi mi na myśl
kiedy potykam się
na schodach.
piątek –
radio zostawiam włączone,
żeby nie wracać do ciszy.
ale cisza do powrotu? –
nasuwa mi się pytanie.
sobota –
jacek przeciągnął linę
i dostał zestaw dla strong mana
a leon zaśpiewał piosenkę
i dostał piłkę do nogi,
informuje mnie znajoma.
a ja próbuję wymyślić
co u mnie.
niedziela –
dzień zaskoczył mnie
kiedy piłem kawę.
wieczór jest bliżej
niż myślę.
***
Właściwie nie czułem się zmieszany, gdy spotykałem osiedlową fryzjerkę. Równie dobrze musiałbym czuć się nieswojo, kiedy przedwczoraj zaczynałem poemat o osiedlowych sklepikach, jako że swego czasu zarzekałem się, że strzykam przez zęby wyłącznie krótką formą. Ale człowiek uczy się na błędach we własnych publikacjach, a po za tym żadną formą w brodę pluł sobie nie będę.
Czy mogę powiedzieć, że dyżurna fryzjerka mnie nie lubi, gdyż to moja matka czyni pracę mojego owłosienia syzyfową? A może mnie wręcz pożąda, bo było jej dane mieć mnie tylko ten jeden jedyny raz kilka lat temu podczas dusznego dnia, przez który już przeciskała się noc? Dlaczego wówczas nie wybrałem tego przemiłego starszego pana, którego zakład również był czynny do 21-ej? Z tej przyczyny, co wszyscy: osiedlowe legendy powiadały, że nie znosił widoku włosów, które z uwielbieniem równał ze skórą. Jednakowoż mieszkańcy osiedla darzyli go sympatią. Każdy po drodze skądś dokądś i z dokądś do skądś, zahaczał o fryzjera, jako że ów zawsze stał w drzwiach swojego zakładu. Uśmiechnięty, wystawiał się na spojrzenia i chętnie z przechodniami wymieniał uwagi, nawet jeśli wymiana okazywała się nieopłacalna.
Staruszek zszedł jakiś rok temu. A trzeba przyznać, że był wiekowy od zawsze, czyli od zarania naszego osiedla. Przyszło mu wyzionąć ducha pewnego brzydkiego dnia, w kierunku - wszyscy jesteśmy tego pewni – nieba. I całe szczęście, że na zawsze (chyba, że się mylę) utracił on świadomość tego, że jakoś żaden mieszkaniec nigdy nie zdecydował się na podważenie prastarych podań, na sprawdzenie czy dyplomy uczepione ścian jego królestwa bez poddanych są mimo wszystko świadectwem prawdy.
Zupełnie niedawno wpadłem na to, że przyczyną jego śmierci mogła być tęsknota za klientem, a ściślej: tęsknota za włosami. No, ale świeć Panie nad jego duszą, a przy okazji: może każesz mu strzyc Siebie i aniołów według jego upodobań.
Wracając do fryzjerki, to spoglądając na głowy lokatorów naszej spółdzielni trzeba przyznać, że fryzjerką była niezłą. Nie można nie dodać, że kobietą również - ach te pośladki, nic tylko ugrzęznąć na dobre.
W tym momencie mojego opowiadania zdarzeń nieprawdziwych, a niektórych wręcz odwrotnie, mniej uważnym czytelnikom pragnę oznajmić, iż pozostali podejrzewają, że dam się obciąć pięknej znajomej. Otóż, ja sam jeszcze tego nie wiem a stoję przed zakładem fryzjerskim Niesforny Loczek i przed nią samą, tak się składa, że włosy mam do ramion a zachodzące słońce czerwieni się na nasz widok.
- Jeszcze tylko ty u mnie nie byłeś, proszę cię wejdź, bo umrę z tęsknoty jak starszy przemiły pan fryzjer - odzywa się znajoma.
Boże - myślę - czyżby przesympatyczny staruszek umarł z tęsknoty za moimi włosami?
Tymczasem ona ciągnie:
- Proszę cię wejdź, upiekłam ciasto według Zosi, ciasto według Marty i ciasto według Barbary, mam też cukierki, które z pewnością jadł twój ukochany dziadunio i majonez babuni, poza tym chlałam wódę z twoją ciotką i spałam z twoim wujkiem. No wchodzisz czy nie, gram świetnie w pchełki i mam największą kolekcję współczesnych poetów brytyjskich na osiedlu. Nnnnno… zobaczysz zostaniemy przyjaciółmi i będziemy pisali do siebie długie, wylewne listy, słyszysz? Dawno nikt do mnie nie pisał i moja skrzynka na listy zaczęła się kurczyć. Tępy jesteś jak nożyczki po obcięciu Violetty V.? Mieszkasz tu czy nie? No już, ruchy, ruchy!
Czy się zdecydowałem? A jakie to ma dla was znaczenie? Mam nad wami tę przewagę, że raczej nigdy nie dowiem się jakie. Nie sądzę więc, by warto było was uświadamiać. Naszła mnie jedynie teraz - nie wiedzieć czemu - ochota, by wam przypomnieć czytelnicy mniej uważni, że nie znacie ni dnia, ni nocy a w niebie - jeżeli tam się znajdziecie - ogolą was na łysą pałę. Będę się o to modlić.
(sierpień, 2000)
Jacek Zduński
Janek Zduński. Wedle nieszuflady, urodził się w 1950 roku w Nowym Tomyślu, ale sam w to nie wierzy. Z zawodu spawacz i wynalazca, poezją zajmuje sie od kiedy zobaczył Jacka Dehnela w telewizji. W swoich wierszach jest piewcą banału i oczywistości. Tworzy własną techniką tzw. one hot minute.
XEROBOY
oczywiście myślałem o tym żeby zmienić zawód
takie myśli nachodzą chyba każdego
kiedy po raz 1234 słyszy
"raz dwustronnie poproszę"
ale za każdym razem dochodzę do wniosku
że jednak nie ma takiej potrzeby
możliwości, a nawet chęci
że jestem po prostu
stworzony do kserowania
łajka
jeśli połączymy nasze moce obliczeniowe
niczym w systemie z berkeley (czy tam oxfordu)
to może uda nam się wreszcie znaleźć
św. Graala lub chociaż poszlaki
albo jakiś mocniejszy sygnał
z pewnej określonej lokalizacji
nie dający się łatwo zagłuszyć
ani wytłumaczyć w tych okolicach
żadnych gwiazd przecież nie ma
i nawet jeśli nastąpi u ciebie
nieprzewidziana awaria systemu,
to wciąż możesz liczyć na mnie
na moich palcach
na moich włosach
na biciu mojego serca.
Błażej Kozicki
Błażej Kozicki (1985) urodzony w Toruniu studiuje w Lublinie uczestnik warsztatów literackich prowadzonych przez dr Arkadiusza Bagłajewskiego . publicznie : coś czytał ,coś wygrał ,coś publikował ,kogoś kocha . www.wszechwyskok.wordpress.com
|na krótko|
proszę zapraszam ja na krótko
wie pan z fryzjerami to jest prosto
w kwestiach długości
trudno przecież przegadać własne włosy
historie przepuszcza się miedzy palcami
a czy jest coś lepszego niż dobra historia
a ile to jeszcze śpi tego nad nami
słyszy pan
to nie wiatr
to chrapanie
otóż
dżem mi z piwnicy ukradli
czereśniowy taki słodki
zepsuty pewnie
przyrzekłbym że na pewno
krócej nie trzeba
Ania Czyrska
Urodzona 12.01.1985 w Kędzierzynie- Koźlu.
Obecnie studiuje biblioterapię w Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy (SKIBA) i mieszka we Wrocławiu.
Sid bez Nancy
Wyznaczono kierunki
Brudne ulice Brudni mężczyźni
Powoli wyklejone dziewczyny
Z rosyjskich kabin
Małe idee bywają czyste
Zepsute portrety uginają wnętrza
Różowe są nie tylko włosy
Nie ma już granic On siada
Ona siada przy mnie
Kierunki wnikają
W sieć jakiegoś ciebie
Nie wymyślimy punk rocka
Punk rock może być bez nas
Możemy tylko zdawać sobie sprawę z tła
Nawet, jeśli to tylko krzyki ulicy
Rozpoznawalność
Słowa są coraz bardziej dalekobieżne
Ona nie znosi luster
Wchodzę w Nią
Ona kupiła wizje
Z nierozpoznawalnej przestrzeni
Pijam tylko herbatę
Od kiedy upiłam się odbiciem
Lukier roztopił ostatnie ciasta
Nie ma takiego numeru
Nie ma numeru do kobiety, którą
Kochasz
Motyle spływają
Ubiegają się o lepsze jutro
Wolimy tę noc w obiegu
