ARTUR RUMAN – rocznik 81. Poeta. Ukończył technikum elektryczne oraz studia na Akademii Rolniczej w Szczecinie. Laureat konkursów m.in.: VII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina w Łodzi (Nagroda Specjalna, 2001) oraz I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Kazimierza Ratonia w Olkuszu (III miejsce, 2005). Debiutował w Pograniczach, publikował w Tyglu Kultury, Undergruncie, Gazecie Wyborczej, Artefakcie, Nowej Okolicy Poetów oraz fo:pa. Mieszka w Policach.
MIASTO
Było w tobie być. Wysiadać
na peronie w zdrożne objęcia i
iść bez mapy wprost w centra.
Zdradzałem cię z licznymi ulicami
choć każda nosiła twe imię
gdy nadchodził dzień powrotu.
Teraz, gdy słowo nie znaczy
na żadnej mapie nie ma tego miasta.
Pociąg zatrzymuje się w szczerym polu:
Pustce, co wypełnia (do bólu).
na drodze Szczecin - Łódź, luty, 2007r.
UNIKANIA
Znaleźliśmy się na krzyżu
dróg wiodących obok domu
bożego. Siedzący naprzeciwko
przeżegnał się na tyle zamaszyście
że zrobiłem unik.
kwiecień 2007r.
NIC Z TEGO
Szli przede mną prowadząc rozmowę.
Dochodziły mnie pojedyncze słowa
których nie potrafiłem złożyć w całość.
Prowadziłem się własnymi myślami
czyli tłem ze słów, co złożone w całość
nie dały się rozebrać. W dalszym ciągu
nic z tego nie rozumiałem.
kwiecień 2007r.
OKO
Wiatr ustał odnosząc się do ciszy.
A i czas nie nosił się Już echem
jakby zdusił krzyk, zasypał usta.
Ciągniemy się rzędem nisz, skąd idą
stoickie podejścia pod szczyty
gdzie skądinąd wiodą nas szlaki.
Mijamy się jak obcy. Każdy liczy
na epifanię w rodzaju obrazu
twarzy w którym upatrzy oczy.
Oko zastyga w dolinie. Odbija horyzont
porosły górami brwi i spojrzenie:
To jest martwy obraz na podobieństwo.
dolina pięciu stawów, I.2007r.
POCZĄTEK
Rankiem, idąc ścieżką zaczynam świat
i to cały, choć nie wiem, bo na tym ponoć nie koniec.
Ale tak to idzie, że dzień łączy na osobności i lata
po których ma się ochotę zgonić to na koniec.
Ja zszedłem się rok temu z początkiem rozłąki
byś dopiero co poczęła szczęśliwy jej koniec.
Stosując łopatę udrażniam meliorację wzdłuż łąki:
Wiem - narzędzie wróży pracy rychły jej koniec.
I byle nie żyjątka, którym rujnuję domostwa:
Co widzę, to wytwór mojej wyobraźni i ich koniec.
Pamięć tworzy wyobrażenie tego, czego nie widzę
dlatego pamiętam, by zaczynać cię bez pamięci
i końca.
stourmouth, daleko, 21.VIII.2006r.
