Jestem jak Izabela —

powiedziałaś, patrząc przez okno, a ja nie mogłem

oprzeć się wrażeniu, że w tym układzie

robię za debilowatego Wokulskiego.

Wiesz, chciałabym pojechać do Paryża.

 

Potem siedzimy na ławce w parku,

ty karmisz gołębie łupinkami słonecznika

i jest to ten moment, kiedy

mogę wybaczyć ci wszystkie grzechy,

które popełnisz w przyszłości.

 

Co byś zrobił, gdybym umarła? —

pytasz, jakby w tej chwili śmierć

miała jakieś większe znaczenie

niż gołębie w parku czy Paryż;

ja potrafię tylko milczeć do ciebie.

 

Idąc przez park, obgryzasz paznokcie,

zaczyna cię irytować moje nic-nie-mówienie,

przesiąknięte maniakalnym samozaparciem,

by nie skompromitować się przed tobą

jakimś niezaprzeczalnym stwierdzeniem.

 

Stojąc przed klatką schodową, mówisz:

Zabierz mnie stąd do Paryża,

niech świat stanie się wreszcie kolorowy.

I zanim znikasz w mroku bramy,

mówię po cichu: Paryża nie ma.