Prysznic to ostatnie stadium zbawienia,

, kiedy tylko krzyk wydala z nas uczucia.

To taki splot gasnących zdarzeń,

,w moich drzwiach od łazienki kończy się oddech.

 

Ciało już się nie klei, pachnie według życzenia,

,jak marzenie by nagle pod prysznicem pachniało jodem

i sepią przyszłych kąpieli. Nigdy nie mów:

Nie kochałem cię, bo twój zapach kołysał śmierć.

Nie kochałem, między nami było tylko wino.

 

Prysznic zmywa ze mnie resztki ciebie,

, twoje gruczoły rysują palce na piersiach,

, nie pozbawia mnie grawitacji,

, ręcznik kończy spektakl, zaczyna świeżość

wieczoru, kiedy ogrzejemy się tylko sobą.