- Henrykowi Kwiatkowi

 

Henryk Robak nie przyjaźnił się z nikim.

Święte obrazy były mu obce jak

i wszyscy święci razem z całym niebem.

Wracał do domu i wchodził w przedpokój

chorobliwie pusty, chorobliwie ciemny.

Henryk Robak nie miał na ścianach obrazów, 

bo ściany miał białe jak daleka północ.

Henryk Robak nie miał światła w mieszkaniu.

Gdy wstawał dzień zasłaniał okna, gdy mrok

zapadał – kontemplował ciemność. I włączał 

komputer jeden z najszybszych i jechał

przez luki w systemach i zabezpieczeniach…

 

Henryk Robak miał tylko komputer i różne

takie języki programowania jak węże.

Bo Henryk Robak pisał robaki – wirusy, 

makra, konie trojańskie, bomby logiczne i

czasowe. Włamywał się przez tylne wejścia 

zwane begdorami i łamał fajerłole.

Świat słów był mu obcy, wierzył tylko we wzory.

Świat słów był mu zbędny, wierzył w algorytmy.

A świat materialny został przekreślony

przez byty wirtualne daleko mu bliższe.

Henryk Robak nie miał więc pieniędzy i

o pożyczkę nie miał kogo poprosić...

 

Kogo miał poprosić, jak miał same długi

i kary za jazdy bez biletów tramwajem,

autobusem, pociągiem czy nawet rowerem.

Za chodzenie po pasach na czerwonym świetle.

Henryk był anarchistą i olewał system.

Ścigał go Kruk, banki dały bana aż

Henryk Robak wyniósł wszystko z mieszkania...

 

A teraz komornik wchodzi w przedpokój 

i widzi pustkę i ściany puste, potem

zakręca w pokój po prawej i widzi pustkę

i ściany puste – widzi też robaka

rozmiarów Henryka – jak siedzi przy kompie...

Teraz robak powoli się przekręca – patrzy

w komornika, mrużąc powieki i mówi:

                                                                - ŚMIERĆ...