Anna Wrona
ebe Lebe Kum Kum
Pojechałabym z Tobą do Chin
Gdyby Chiny były na drugiej stronie ulicy
Nawet nie na placu Wolności
Bo ja tylko na odległość kamienia
Odkąd powiedziałeś
Że nawet muchy w locie nie umiem
Jestem osikowata
Kiedy bawię się w chowanego
To takie zboczenie z dzieciństwa
Schowaj się pod stół
Schowaj się pod stół
Siedź cicho
A Ty chciałbyś cuda na kiju
I dowód miłości na nieletniej
Daleko jeszcze?
JUSTYSSA
czytając Enrighta
zobaczyłam kobietę-boga
i nie była to bogini
która brzmi zawsze mniej poważnie
albo jak Marlin Monroe
kobieta-bóg jest zwykłą matką-ćmą
która problemy obraca w litery
jest matką-literatką
do pełna
matką-latarnią lampką nocną
mężczyzna-papier patrzy na nią
i jest tylko mężczyzną-ręką
mężczyzną-nogą
mężczyzną-mózgiem fiutem
on nic nie obraca
tylko puszcza w przestrzeń litery
jak klocki dmuchawce baloniki
w przestrzeni buja się na wieszaku-
ramieniu kobiety-boga
kiedy kobieta-bóg będzie miała
rękawy pełne słów
a wiara nie pozwoli jej zasnąć
urodzi dziecko
z papieru
BOGOTALI
Z galerii snów
w galerii mimowolnych snów
wbrew przeważającym obawom ludzi
ciemność nie decyduje o wszystkim
nie prowadzi walki z jasnością
obie przeciwstawne stykają się odwrotnością
istnieje jednak rozszczepione światło
jasnych korytarzy-zagadek
przywoływane we śnie
są ikony dziennych wydarzeń
obok czeka gotowość umysłu
odnajdujemy tam wszystkie lęki i pragnienia
marzenia zakazy sny-również te na jawie
one tworzą fale nocnej wyobraźni
podobnie jak w życiu
- istnieją znaki przypadkowe
przenikalności znaczeń wciąga nas amokiem
pukających dźwięków niesłyszalnych
nasze postacie są poubierane w pamięć dnia
i przynoszą nam niejasność
-migawki ciemności w świetle
z nocnych podróży przywozimy wiele teorii:
- tajemnice opierające się czasowi
-pojawiające się cyklicznie dejavu
-znaczenie bądź bezznaczeniowość snu
oraz przypuszczenia co do wydarzeń i złudzeń
26.09.2005
Brat Łukasz
ścieżki papilarne
rośliny wydzielają przestrzeń i tlen
chwytany łapczywie w płuca i dłonie
zdziczałe pędy i koty drapią w gardło
i prosto w oczy wymówione od zaraz
trzeba zapalić dużo świec i kadzideł
pospiesznie skręcić w prawo i tory myśli
znów przyłapać je na skłonnościach do latania
cirrus
kościół
nie widzę nic poza szybką ewolucją
nowej, skonsolidowanej religii
wojna trwa od minuty. elektroniczne
oczy zaglądają do środka. elektroniczne
instrumenty perkusyjne, hymny wojenne
i laserowe działka kosmitów
ona się po prostu boi
w trzeciej minucie szamani posiedli zdolność
martwej lewitacji. uginają się gałęzie. lasy
równikowe mówią pas
w międzyczasie latam
a ona się boi
leżę w kościele od siedmiu minut,
tamci napierdalają się dalej
odwiedzam siebie a tam elektroniczne powietrze,
elektroniczny deszcz i laserowe wiązki
kosmitów. jezus był kosmitą
ona się po prostu boi
słyszę boga. to steven wilson
jestem w kościele od dziewięciu minut
po kilku sekundach wpada w wibracje. jest cały
z drewna więc skrzypi od ludzi, ciśnienia
i szybkości.
dwunasta minuta. jakaś hiszpanka usiadła
w ławce za mną. ona się po prostu boi
Edzio Tapczan
,, Bieg – nie? Biegnie?”
Biegnie Biegnie Biegnie
Biegnie biegnie
biegnie
Nie tam, że nie ma bzu w twoich włosach
biegnie
biegnie Biegnie
Biegnie Biegnie Biegnie
Nie tam, że ucieka
rżnie niegięcia potrzebę
słowem potrzeby niegięcia, biegnięciem,
Powiedziałby być może, że bieg, nie, sama tylko zmiana
stanu,
Wszystkie niedoskupienia,
w wersji pop, wejdą mu na dobrze
skrojony ( ze wszystkiego),
uni - form, do myślenia przezeń wymyślony,
Przytulnie.
Joanna Vorbrodt
...ale zacznijmy od początku
Powstała tutaj między westchnieniami
cyklem zderzeń pośród niepamięci a
powstała w czasie chwilowego
między słowami
konstrukcja samonośna
Łukasz Podgórni
07.12.2005 godz. 15:43
sarkam na rynek dziwna perspektywa kebabowej wnęki.
okna kamienic dzięki że nas widzisz rażą resztką słońca
rozsmarowaną nierównomiernie po wyboistym szkle
omijając mnie koncentrując się joł na puma concept store
jego witrynach: gładszych większych siostrach: lans do czerwoności
pod które odebrawszy obiecaną pulę mięsa idę
wytwarzać serdeczność dla mechanicznych pracowników.
a są to kwiaty specjalnego castingu (sztuciec z plastiku
tkwi w chętnych ustach zabrania zatyka uspakaja jak smok
smoczek cmok oto kolejna forma miłości całuję się
z białym widelcem)
stamtąd słyszę jak sprzedawczyni kebabu
w myślach nazywana kebabową lalą mimo że w tłumie
wokół pracy zawodowej którą wzięła wyrwa jest
i że w jej rękach które karmią – krążą nieostre krawędzie
pustki – skrzeczy: proszę proszę a kolczyk w brodzie żarzy się jej na różowo.
Tomasz Pułka
Temat
Szyby drżą jak pielgrzymka, gałązki, sznureczki, wiązania. Możesz się zgubić,
możesz to zapisać. Krzemień na kamieniu, jakby biegł przez martwe pole
i trącał zdechłe psy. Wsiąkasz w to, prawda? Więc wybacz, że pytam,
że cię podpuszczam, koryguję tor lotu, ergo: spadania. Byli goście,
była zabawa, teraz mamy tylko zdjęcia, więc
staje się..? Przenika, ulega malwersacji?
Pieprzyć te huśtawki, mieliśmy plac zabaw,
śmierdzi dzisiaj rosą, gdy wchodzę do sklepu.
A zegarek? Co z nim, kiedy wydają ci resztę? Batonik wędruje do dziurawej
kieszeni i dalej, biegnij za tym pochodem, nie zatrzymuj się, dogasaj!
Gałązki, sznureczki? Złapię was zagadki, przeniosę do jutro i
proszę o zbliżenie.
Mamy tu cały szereg inspiracji, wystarczy się rozsiąść, a przybiegną
studnie, puste hangary, tak wspaniale kołujący ból i niewiarygodny
upał. Batonik w kieszeni się nagrzewa, rozmazuje i topi. Brudzi
kieszenie, szpilki w mgnieniach słońca, przekład z wczorajszego
oblężenia sklepów. Mieliśmy domek na drzewie, zardzewiał.
Gałązki, sznureczki. Głodzona trajektoria, jakby nie rozumiał
struktury i szedł bez laski, bez kagańca, na drugą stronę ulicy.
rybi puzon
modlitwa wysiusianego
Jak ci leci Boże, nie jak pada,
to po kroplach w kałuży widziałem.
Ja tylko tak pytam, mijając
biały suwak na niebie,
ponaddźwiękowy.
Ha!
I który z nas
teraz spuści wzrok,
niepewny,
czy ma dopięty rozporek?
pejot
zgwałcone rusałki proszą o modlitwę
lipiec pojawił się bez zapowiedzi –
teoretycznie za wcześnie
słońce rozpierdoliło się o posadzkę miasta –
był jeszcze nieoswojony i mokry.
wymagał ciągłego zlizywania
rusałek z ust. a usta lipca ześlizgiwały się jak ryba
i nic innego nie miało głosu.
teraz już kontroluję większą część
dłoni. dzięki temu każde kolejne drżenie
jest czymś w rodzaju nowego spokoju
i więcej zgwałconych rusałek puka do szyby.
właściwie ja i one tworzymy
nadzwyczaj pretensjonalny obraz –
presji z przymrużeniem oka
(oka z przyłożeniem presji) a wzmożona aktywność
wykrzykników dzieli na części:
życie wewnętrzne i zewnętrzne.
prężenie się i składanie w kostkę wzroku.
fizyczne podobieństwo i psychiczna więź.
(mój psycholog triumfuje –
umiem już rzucać grochem
i cieniem. umiem rzucać cień
a światło robi mi źle)
w gruncie rzeczy to zbawienne.
będę mieć o czym pisać:
podziały i banały to świetny materiał
na wiersz. właściwie mogę nadać im numery i trawić po kolei
wraz z czasownikami na które się nie pluje.
więc skoro już wiesz
że nie kłamię mówiąc o zabijaniu
czasu niewiele zostało.
Lucyna Rams
Na łańcuchach światła
odkrywając to , co przyszło tak nagle - tak jak powrót
w szept, w ruch, w oddech - dryfowałeś brzegiem tulipanów
ułożonych na kolanach uschłej kobiety.
tylu przypadkowych mężczyzn trzymała w sobie,
tyle razy jęczała w uniesieniu wśród zlatujących dookoła błysków.
teraz nie czuła tego, jej wnętrzności rozsadzał ból. przeklinała
to nasienie kiełkujące w niej, dusząc - lecz daremnie - ono parło
we wszystkie strony, pękając w każdej komórce, rwało
mięsień po mięśniu.
w miękkim murze pozostały wgłębienia jej palców.
patrzyłeś z uśmiechem do środka zapisując
kolejne strony przeznaczenia. nastała wiosna – raczej bezruch
- śpiewem drzew kwitnących ospale. słowa unosiły
gałęzie wdzierające się w cień pokoi. ustały
wielkie niepokoje, zatrzymując ciszę w kuluarach. oszalałeś.
w dwie strony patrząc równolegle.
męczyła ją powtarzalność chwil – zimnych prześcieradeł
- kiedy zamiast fotografii tuliła gorycz zmieszaną z piwem.
to co wyrosło zamiast cieni, trwało - jak odpryskujące cytaty
pustych ścian – niezmiennie.
czy wiesz, że one chodzą nocami w zbyt obcisłych sukienkach?
