–
Odurzający, narkotyczny rytm, jak klepanie rozszalałych modlitw, to po
pierwsze. „Hip-hop księdza Baki” – pomyślałem; więc owo neurotyczne
potrząsanie gramatycznymi rymami, to po drugie. Obsesja wątków, zapamiętanie
się w eschatologicznych wyliczankach, to po trzecie.
Skrobich przysyłał wiersze od dawna. Nie wiedziałem, w jakich obraca się
światach, „z kim bydli”. Nagle to wydarzenie: kolejna przesyłka wypada mi z
rąk. Z przerażenia i porażenia. Bełkot mistyka? Cherubowy wędrowiec naszych
czasów ma przed sobą już tylko kamienny wybór. W domku Jakuba Böhme na
Nyskim Przedmieściu w Zgorzelcu myślałem o duchowych rytmach młodzieńca z
Kamiennej Góry. Młodzieńca o wzorowych obyczajach poetyckich. Zrodzonego z
żebra Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego i skrzydła Edy Ostrowskiej. Taki
mieszaniec przydrożny. Nie wiadomo kto. Tacy są najciekawsi. Wystrzelają
ponad pulpę, ponad mamałygę poetyckiej współczesności.
Uduchowiony inaczej, pokrętnie i prawdziwie. Topornie rymujący. Jakby bił
głową o mur. Jakby wyrąbywał ścieżkę w nagle nośnej barokowej tradycji
wadzenia się z trupem, wleczenia za konduktem, poważnego bawienia się
rozkładem, dogadywania się z końcem i początkiem.
„Każdego dnia przeżywam śmierć i zmartwychwstanie/ i znowu śmierć słowa./
Język objawienia mętnieje jak woda pod kwiaty.” To Bonowicz w ostatnim
tomiku. Bo poezja polska chce wrócić do tych spraw. Przepraszam za wielkie
słowo, do Boga. Chce zobaczyć życie i śmierć po tej samej stronie, skupione
w Jednym jak w soczewce. I właśnie szuka języka. Dajcie się ponieść i
zaskoczyć tym próbkom. Na przykład tej. Inaczej nie macie czego tu szukać.
Karol Maliszewski
**************
to Miasto Podziemne, zawsze jesienne
ma takie mgły inne, takie pojemne
schowany w Zadymionej Kawiarni
mogę patrzyć i patrzyć
jak wgniatają się w Jej szybę
jak oplatają wystawy
jak wiodą przechodniów pojedynczych
i tych ubranych w pary, w Płaszcze Naprzemienne
w niewiadome, w barwne gry i w bezbarwne zabawy
Niewidome Księżyce wyciągają Tutaj ręce
upominają się o tam zastawione życie
jeśli znasz jakąś receptę
wiem, że ją mi prześlesz, że przecież
zaśpiewasz najlepiej, jak potrafisz
gdy zapłacę za kawę i wyjdę na ulicę
deszczową, Żałobną Piosenkę
***************
zielone koło pękło
pękło
niebieskie koło Wielkiego Wozu
zamiast kwitnących drzew i ognistych krzewów
metaliczny dźwięk Małego Dzwonu
prowadzący do wnętrza Martwego Obozu
żeliwny splot korzeni w jedwabistym kośćcu
będzie ich więcej i więcej wokół Nowego Domu
już zawsze będą gośćmi
czarnego Jedynego Pokoju
świadkami
spopielonego Nasennego Spokoju
Niepokój
nie utrwali się na żadnej błonie
odciśnie się jedynie w błocie
zadudni w krokach tych
którzy zostaną ochrzczeni w Biegu
którzy będą spóźniać się w Bogu
05
*********************
skoro nie można jej nie mieć, to ją przecież masz
konieczną całość
skórzaną płachtę, którą raz szamoce, a raz zszywa wiatr
i zrośniętą kość potwierdzającą jakość
degenerujesz się, ale w sobie zbierasz
odczuwając radość
jest i trochę przyrodnia, trochę przechodnia twarz
oczy, usta, uszy tworzą kolaż
jedyny obraz, który tak naprawdę znasz
który podziwiasz i którego tak łatwo nie oddasz
gdy usłyszysz wywoławczą cenę, marszcząc brwi
powiesz, że nie grasz, wychodząc przez drzwi
w trochę czekającą, trochę przyczajoną stronę
cierpliwy cel przecież graniczy z niecierpliwym cudem
ten, który trafi, zostanie trafiony
i to nic, że będzie zmęczony
będzie po wielokroć, po wieczność odbijać się w sobie
rykoszetem zapomnieniem z uporem
*******************************
gdzie przechowuje się mój bóg
wiadomo od zawsze
pocieszenie, odkrywanie twarzy
zlewającej się z przypadkowymi krajobrazami
podlega rygorom przestrzeni
wraz z tyloma innymi zapowiedziami
wolności
gdybym go pomylił
z kimś innym, podobnym lub nie
nie wywołałoby to trzęsienia
ani nawet przesunięcia dekoracji
w lewo czy w prawo
z codzienną czułością bądź bez niej
tylko teatralny śmiech na pustej sali i trumna
- nikt nie umarł albo każdy -
wszyscyście przyjaciele, którzy biegniecie
po nagrodę, po zwycięstwo, po rekwizyt
nasze wybudzenie przy wygaszonym świetle
przy nigdy nie zapalonym –
oczy otwarte
schowane we śnie
