Ona rzeczywiście ma na imię Ewa i stoi
na przystanku tramwajowym. On nosi
zupełnie inne imię, ale lubi jak się na
niego woła Rościsław. Z lekkiego oddalenia

on patrzy na nią, jak się delikatnie
kołysze, wczepiona wzrokiem w znak
zakazu wjazdu. W końcu podnosi wzrok
i teraz trzyma się nim ramion Rościsława.

On podchodzi bliżej, żeby było jej łatwiej,
wiadomo, wzrok nie ten, co kiedyś, gdy
była w jego wieku. On nie wie o co zapytać,
ona co na to odpowiedzieć, dlatego oboje

wyglądają na dość pewnych siebie.
Wtedy ona dokładnie celując śmiechem w
średniówki, mówi, że powinien w tej chwili
przestać, bo ma przecież swoje życie i

jamnika. On na to, że to nie takie proste, ale
mogą się przejść do parku, skoro tramwaj
nie jedzie. Ona w ogóle nie ma ochoty na seks,
lecz idzie, bo Rościsław tak jakoś mami ją

głosem. W parku wszystko jest przygotowane,
wino, kanapki z pleśniowym serem i paczka
papierosów After sex. Poszło gładziutko,
jakby co noc oddawali się sobie. Tuż za

parkiem stoi dworzec. Już chcą wsiadać do
pociągu byle jakiego, ale oto zbliża się
wieczór, słońce nad torami zachodzi, prawie
jak w filmie. Więc mówią, że byłoby to

nazbyt kiczowate zakończenie. Dlatego
ona idzie tam, a on tam.

Adam Pluszka

O Boże, przejechałem szczura

O Boże, wybacz mi, skłamałem, wcale go
nie przejechałem, choć starałem się trafić,
lecz uciekł. A było to tak: wracałem od Sylwii,
mróz trzymał od rana. Co to był za ranek —

samochód nie chciał zapalić z tego zimna, więc
pchaliśmy go z panem Dominem trzy razy tam
i z powrotem, bo raz zgasł, a raz w ogóle nie
zaskoczył. Później, przygotowany na

wypisywanie umów o dzieło, zostałem
zaskoczony przez Szefa mojego, Prezesa,
obowiązkiem jazdy do Katowic, a sam wiesz,
jak w południe jedzie się do tego brzydkiego

miasta. Po drodze z tej złości źle skręciłem i trzeba
było zawracać. Piękne to było południe; to
niepozorne poranne słoneczko jak mandarynka,
rozświeciło się, tworząc mistyczną poświatę

wśród mgieł mroźnych. Strasznie raziło i przez
chwilę musiałem prowadzić z zamkniętymi
oczami. Widziałem dwa wypadki i w dwóch
innych omal nie wziąłem udziału, bo kierowcy

przed świętami są tacy nieostrożni, ale o tym
pisał już Tobie Lekszycki. Stałem też w korku,
oczywiście. W domu trochę spałem, a u Sylwii
od aniołka czy dzieciątka, nie jestem pewien,

dostał mi się ładny prezent. Po archiwum
wracałem i ten szczur przebiegał przez ulicę.
Gwałtownie skręciłem i, o Boże, umknął mi
spod przedniego prawego koła, a już słyszałem

w myślach ten jego pisk przedśmiertny.
Przebacz mi, Boże, astygmatyzm i zmęczenie.
Na jeżach ćwiczył będę i z Twoją pomocą,
ku Twojej chwale, kiedyś go rozjadę.