Stał zawsze przy kiosku,

brudny, śmierdzący, stary.

Potężne tumany kurzu co dzień znikały

w przepastnych dolinach jego zmarszczek,

a najdziksze nawet wiatry gubiły się

w korytarzach jego brody.

A on tylko stał i

trząsł się – niczym wytrawny prorok,

porażony nazbyt obfitą epifanią.

Jakby mówił:

„Nie Panie, nie mogę zjeść tej księgi,

moje zęby są starte, a żołądek suchy”.

Co rusz wyciągał w uniesieniu rękę,

jakby chciał oddzielać

Światłość od Ciemności,

wody Górne od Dolnych. A on

tylko oddzielał

papierowe od blaszanych.

 

Wielu ludzi drażnił ten jego

banalny materializm.

Lecz niektórzy podejrzewali, że to stary król,

który zbiera na bilet lotniczy

na swą wyspę,

odebraną mu przez brata-uzurpatora.

 

Od jakiegoś czasu już się nie pojawia.

Myślę, że umarł

jego brat - uzurpator,

a rada plemienia przywróciła władzę

staremu królowi.