Spocznij wędrowcze podróżą strudzony

w łożu dębowym, wygodnym, acz ciasnym.

Spleć dłonie, zmruż oczy, a życiem własnym

nakarm sny swoje i śnij żeś zbawiony.

 

Spokojny, z tułaczki zadowolony,

tuż przed obliczem Stwórcy- promienistym-

staniesz pewnie, a on wzrokiem ognistym

dostrzeże  twej duszy przegniłe strony.

 

I choćbyś pewien był swej niewinności,

przed sądem nie zaznasz żadnej litości

ze strony Sędziego Sprawiedliwego.

 

On to, ku twojemu zdumieniu właśnie,

wspomni ciebie po stokroć błądzącego

I nadzieja na sen spokojny zgaśnie.