Na długim pobrzeżu wśród dźwięków diskopolo zjadłem

chudą rybę. Potem z W.B. olaliśmy mur. Nawet mocz

obryzgujący obnażone łydki, wsiąkający w mur hanzeatyckiego

miasta Gdańska - przekrzykującego się z Wrocławiem na billboardy

reklamujące tysiąclecie- nawet ten mocz nabrzmiał treścią i znaczeniem.

 

I ta smutna konstatacja, że do dupy z nas awangarda. Naszło to nas gdy

W.B. pieprzył o ciasteczkach z pobliskiej cukierni i żadne inne pieprzenie

nam w głowie nie zaświtało. No w końcu on - żona, ślub kościelny, a dziecko po ślubie nie

przed. Obaj wierni jak psy swoim kobietom a one nam

jak suki. I zupełnie nic na sprzedaż. I żadnej koterii wokół - Pustka ideowa.

 

Zaczepiliśmy z rozpaczy jakąś laskę, ale nic nie wiedziała o doli współczesnej

poezji polskiej - chociaż mogła zapytać. Więc pozostał tylko gąszcz

opowieści jakeśmy się schlali w Mątwach, a Senski przedrzeźniał Puszczykowskiego,

ale nawet swojskie „kurwa” nie mogło się przebić poprzez dżunglę

nagłośni - bez tego nie uda się nic nagłośnić. Chuda ryba, Reni Jusis i piwo

 

sprzedały się jak świeże dziweczki. Dzień później przetransformowane w kał wysrałem

resztki hanzeatyckiego mitu. Gówno układa się w świetliku kibla

w niejasną przepowiednię.