Słońce tonie w gór szczytach skalistych

horyzont plamiąc krwistą czerwienią.

Nieba ciemnym granatem się mienią,

półmrok zasieją na łąkach mglistych.

Słońce tonie w gór szczytach skalistych.

 

Księżyc oblicze swoje ukazał

w czarnym atłasie- krągłe, srebrzyste;

wokół otchłań- przestworza gwiaździste-

ruszam w myślach; widok drogę mazał.

Księżyc oblicze swoje ukazał.

 

Biegnę przez trawy bujne, wysokie,

do furtki w ogrodzie z lat dziecinnych;

do domu- miejsca zabaw niewinnych;

na strych- gdzie okno na świat szerokie.

Biegnę przez trawy bujne, wysokie.

 

Z okna ziemię u stóp swych ujrzałem,

przebiegłe myśli figle płatały-

w przestworza duszę moją porwały,

i razem z duszą w dal odleciałem.

Z okna ziemię u stóp swych ujrzałem.

 

Wtedy poznałem swe przeznaczenie;

jasnym, jak księżyc dla mnie się stało,

że zniszczę doszczętnie swoje ciało

by dziwne natchnęło mnie olśnienie.

Wtedy poznałem swe przeznaczenie:

 

Cierpieć katusze nicość doznając,

zło karmić dobrem, póki dojrzeje,

usłyszeć, jak świat w twarz mi się śmieje,

wśród żywych nieustannie konając

cierpieć katusze nicość doznając.