Kochanemu bratu:

 

W zasięgu grającego dzwonu,

w cieniu dębów, brzóz i sosen,

tam, gdzie zdrowe źródła

przed chorobą udzielają schronu,

pośród krzewów pachnących tysiącem wiosen

słodko – czerwona droga wiodła

ku zapomnieniu.

 

U stóp karkonoskiego granitu,

w blasku księżyca od wody bijącym,

gdzie ptaki wypchane w drewnianej chacie-

tam śmiech rozbrzmiewał i płacz nasz, bracie.

Tam rozmowy tonem gorejącym

paliły przestrzeń ogniem naszego zachwytu.

 

W tym Parku Złudzeń częste spacery,

chwiejne dni i noce pijane;

uśpiona miłość w koronach drzew.

W głuchych ciemnościach naganne maniery

razem z nami krzyczały zachwiane

by później krajobraz winna snuła krew.

Zaśmiecaliśmy głośnymi myślami

usiane ławeczkami alejki

i razem czuliśmy się dobrze w cierpieniu.

Teraz, w stokrotnie większym upodleniu

przemierzam, przyjacielu wielki szlaki,

na których byliśmy tacy sami.

 

Tęsknotą zarósł park, umilkły śpiewy

w zasięgu grającego dzwonu;

już tylko ślad wspomnienia tam, i ja,

świadomy pustego – bo bez Ciebie – domu.