Noc była. Był wieczór. N – tego roku,

Spotkanie w półmroku. Zmierzch. W moim domu

Gdzie świeca wzniecała ściany salonu

drgające meble i sufit, nie – pokój

rósł, gdy kurczyło się światło, on tężał

ono spływało, ciepłą kroplą potu ?

po piersiach, świeczniku, stertach klamotów,

po dywanie  wiłaś się pragnąc męża

na sobie – miałaś dwa cienie – nic więcej

- me dłonie, szczęki dusiciela, tobą

syciły marzenia ciałem się stały

słowa – nie były potrzebne, rozmową

nazwały namiętność puls oszalały

bił tuzin razy na alarm fantazji

zerwały się wszystkie żądze i więzy

krwi żądałaś wina żadnych pieniędzy,

wąż już cię dopadł skorzystał z okazji,

skusił i zadusił dyszeniem pomroki,

ugryzłaś mnie w szyję jak owoc grzechu,

wargi tłamsiły ślad szkarłat uśmiechu,

nogami ciężko miażdżyłaś mi bogi

myśląc mnie rozgnieść, chcąc zdeptać, choć ręce !

Człowiecze znamiona ! Czułaś je wszędzie,

rzeźbiły w mroku pieszczotą okładem,

wpełzały we włosy i między lędźwie !

Kąsałaś, aż padłaś rażona jadem.

 

Aż do zaśnięcia się snuły czułości,

W trans zachwycenia uciekła ma – kore,

Przyjemność przybrała barwy ciemności

bo tyś była nocą a ja wieczorem.

 

Rankiem, gdy świt błysnął swą awangardą

Przelotnie spojrzałaś na mnie z pogardą

i poszłaś przed ołtarz kajać się smucić,

i znów obiecałaś, że mnie porzucisz,

Rzekłaś, że brzydzisz się sykiem i jadem.

Skłamałaś, bo ciągle tęsknisz za gadem …

Już świecę zapalam i czekam

Bo wrócisz …