Nie było mu dane minąć za próg,

aż do chwili kiedy skiby zmarszczek

nakłaniają ku chłodnej ziemi

a nagie usta gasną w bezruchu

(wtedy- powiadają – może jest na pewno),

dlatego jak pozostali spróbował objąć

tym co objawione:

                 -dymem szaro wywlekanym tchawicą  komina

                 -rzadką ikrą dźwięku rozkładaną w małżowinach

                 -światłem dzielonym w kwadraty tępym nożem okna

wszystko inne zakryte,

co umyka zmysłów sztucznej klasyfikacji,

i wgryźć się jak daleki kuzyn minóg

w to ciało murowane tajemnicą

poza czasem i przestrzenią,

gdzie zwykliśmy rozciągać nasze sieci,

za czym liczne świadczą

byłych  lokatorów ocalałe jaskiń

ujmujące płótna w dostępne kolory

skalne malowidła,

i aż po teraz dalszy bieg zdarzeń

wobec słońca ceglanego.

 

Jego twarz jak wszystko zwrócone w tamtym kierunku

zdradza niepokój i powątpiewanie

a dłonie wyostrzone pędzlem scholastyki

zarastają sawanny pajęczyn.

Mimo to ufa, że Ktoś:

                -dokłada drewna

                -...

                -...