Myśl w swym zamiarze celu nie posiadła.

Zanim więc drogę najnowszą odgadła

ze ścieżek znanych, do nieskończoności,

smutek chcąc topić w podłym bycie złości,

ujście znalazła i w słowa popadła.

 

Pęknięty umysł wypuszcza w przestworza

myśl niespełnioną i opatrzność boża

dokładną miarą sens jasny nadaje

temu, co słowem spełnionym się staje.

 

W pradawnych znakach każda pamięć tonie;

starością śmierdzi w zaprzeszłości łonie,

tam się ukrywa czekając powstania;

wtórnych narodzin – wtórnego wcielania;

po dawnej stajesz z nową myślą stronie.

 

Pęknięty umysł wypuszcza w przestworza

myśl niespełnioną i opatrzność boża

dokładną miarą sens jasny nadaje

temu, co słowem spełnionym się staje.

 

Zanim do „teraz” dotrzesz, na twej drodze

„przedtem” i „potem” stanie ku przestrodze

byś myśl zachował, pamięci dał życie;

byś nie zabłądził chwilą we wszechbycie;

szczęścia nie doznał, co zbawi cię srodze.

 

Pęknięty umysł wypuszcza w przestworza

myśl niespełnioną i opatrzność boża

dokładną miarą sens jasny nadaje

temu, co słowem spełnionym się staje.

 

I znów napełniasz swe usta dźwiękami

tymi, co w głowie rodzą się myślami,

ale słów własnych wagi nie pojmujesz;

dziś nie rozumiesz, jutro zaś żałujesz

mądry ideą, a głupi czynami.

 

Pęknięty umysł wypuszcza w przestworza

myśl niespełnioną i opatrzność boża

dokładną miarą sens jasny nadaje

temu, co słowem spełnionym się staje.