Jak łatwo w zachwyt popaść,

gdy niebo po nocy krwawić zaczyna

i dzień jasnymi spoglądać zaczyna

   oczyma.

Błękit powoli rozkwita nad głową;

twarz zwrócona na horyzontu bramę,

w niej za chwilę w złotej szacie

wielki Imperator Dnia stanie.

Już się zbliża, czekam zdumiony

aż pogromca ciemności na wysokie zacznie

                              wznosić się trony.

Powoli, z fasonem, w blasku czerwoności

wyłania się olbrzym miłościwie panujący;

tłumy ptaków gwar podnoszą z radości.

On, gwarant życia na Ziemi

promiennie skrzy się- przecudnie;

im dłużej stoję, tym mniej patrzeć mogę

w oblicze żarem oślepiające.

Kwiaty zaś, twarze ku górze kierują,

odkrywają swe lica pachnące

                     przed nim, na łące.

I tylko ptaki, i kwiaty, i drzewa,

i góry, i łąki ubarwione

dzień życia z zachwytem witają;

Królestwa Jasności nie przeklinają.