Rocznik 84, ur. w Łodzi. Współzałożyciel mŁodzi Literackiej przy łódzkim oddziale SPP, członek redakcji, korektor i redaktor działu poetyckiego kwartalnika literacko-artystycznego "Arterie". Wydał arkusz Przymiarki (Biuro Literackie, Wrocław 2009). Publikował m.in. w "Gazecie Wyborczej", "Odrze", "Tyglu Kultury", "Opcjach", "Kresach", "Frazie", "Redzie", "Portrecie", "Wyspie", "Arteriach", "Wakacie", "Cegle" oraz w Na grani. Antologii wierszy łódzkich debiutantów (Biblioteka "Arterii", Łódź 2008) i internetowych stronach Biura Literackiego. Nagradzany w konkursach, m.in. im. J. Bierezina i T. Sułkowskiego. Mieszka w Justynowie i w Łodzi.

 

 

 

 

 

SHOWBIZNES: PLOTKI, SKANDALE, IMPREZY, KULTURA

 

 

Najpiękniejszym dniem w życiu człowieka

jest dzień jego śmierci.

z homilii pogrzebowej

 

 

Liczba miejsc parkingowych jest równa liczbie samochodów

pod warunkiem, że na każde mieszkanie przypada jeden pojazd.

Jesteśmy w bloku tematycznym. Reklamy nas nie złamią,

reklamy nas nie podzielą. Aparaty cyfrowe mnożą powidoki –

 

nowe ujęcia wody pojawiają się w przyśpieszonym tempie,

kasowniki zapycha papier z odcinanych kuponów. Przyleciał

cyrk – globalne ocieplenie zbliża i spłyca coraz mniej stałe lądy.

Przydałaby się większa przerwa. Żeby spuścić powietrze?

 

Ile nowości jest w mowie, gdy ta zaczyna

spływać, jakby chciała ustąpić

wyższej instancji. To dopiero jest wyznanie!

 

Wyzwani ustawiają się w równym szeregu i będą

obrażać alfabetycznie. Zainteresowani jeszcze mogą

zgłaszać się do wspólnej zabawy. Na kogoś wypadnie,

ktoś wpadnie, inny będzie wymieniał – rozdrobnienie

 

ponad podziałami. Weźmiemy się pod ręce i przerobimy

jak zgrany materiał. Zeskok da się skrócić, wyskok – przecedzić

przez sitko. Przeskok nie jest uciążliwy, gdy na bębnach

gra fachowiec, a lwy potrafią skakać przez płonące trony.

 

Inność będzie pożądana do pierwszego oddalenia.

Ostre sztuki będą ją tępić, wady wzroku – przekształcać

w stare demony. Jakby to przeszłość była nawiedzona.

 

 

 

 

 

 

 

GLOBALNA WIOSKA

 

 

Jesteśmy murzynami poezji, poruszamy się jak dzieci

w smogu. Zadyma i zadyszka. Do najbliższego zakrętu, a potem

z górki: powrót do dżungli, skalpowanie drzew,

poszukiwania najmniejszych owoców – skór po wężach?

 

Będziemy się wybielać, wytarzamy w papierze

samoprzylepnym – grunt to etykieta i praktyka

w coraz dotkliwszych zawodach, głośniejszych

elementach zdalnie przesterowanych. W kursach

wzajemnej wymiany, kradzieży i adoracji.

 

Alibi pomieszane z alter ego, trzy słowa

do prowadzącego furmankę na wybojach,

po poboczach wewnętrznych szlaków komunikacyjnych.

W dzikim rytmie serca, tików wyobraźni i taków

przeczulonego rozsądku.

 

Punkt po punkcie, z tarczami w hamulcach. Po śladach smaru.

Do ostatniego uderzenia w bęben.