Rok urodzenia: 1964

Miejsce zamieszkania: Wrocław

Autor czterech książek, dwóch powieści (”PiT” i “Spojenia”) i dwóch tomów poezji (”Igła” i “Fizyka”). Laureat nagród: im. Kazimiery Iłłakowiczówny i Fundacji Kultury. Autor wielu recenzji i szkiców krytycznych. Były nauczyciel, polonista.

 

 

 

NIC O MNIE BEZE MNIE

 

Tysiąc dwieście brutto, słyszałem o tym. Nigdy nie zdecydowałem się zatrudnić nikogo za tę stawkę, ale też wyraźnie trzeba to powiedzieć, to żadne gnojstwo tak zatrudniać, bo ile jest wart człowiek?

         Ten zatrudniający się u kogoś jest wart dokładnie tyle, za ile sam się zdecyduje sprzedać na godziny, dni, tygodnie i miesiące (aż strach ciągnąć to dalej, ale to się zwykle dalej ciągnie), i (!) dokładnie tyle, za ile ktoś go na tych warunkach zechce kupić. Swoistego gnojstwa można się chyba tutaj doszukiwać gdzie indziej. Autognojstwa. Bo po co komuś to tysiąc dwieście brutto miesięcznie? Po co komu tyle kasy i już nic więcej? Naprawdę można pożyć trochę bez tego, mając w zamian każdego dnia sporo czasu na różne myśli, obserwacje, plany i działanie, i w końcowym rozrachunku szansę na coś znacznie więcej.

         Tysiąc dwieście brutto polega zdaje się na tym, że trzeba wstać wcześnie rano, zrobić wokół siebie to i owo, ale raczej bardzo niewiele, i pędzić wykonywać to i tamto, zazwyczaj dużo więcej niż jesteśmy w stanie, i w dodatku jakieś nudne byle co. W międzyczasie starać się trochę poobijać, poobrabiać tyłek swojemu tysiącdwieściebruttodawcy, odwdzięczyć mu się pięknym za nadobne, czyli okraść go bez konsekwencji, jeśli tylko będzie na tyle głupi, że nam to umożliwi, a potem wrócić niemal na czworaka do swojego wynajętego kąta lub nie daj Boże do mamusi i tatusia, zjeść coś (ale co za to da się kupić?), z braku środków i chęci na myśli i ich konsekwencje zabrać się za odpoczynek polegający na puszce piwa i pooglądaniu seriali, i zasnąć nie wiadomo kiedy z takim samym nieszczęściem albo nawet bez niego (bo kto by nas zechciał, takiego lub taką?). I w ten sposób nasze wyjątkowe życie ewakuuje się w coś niewyjątkowego. I to na tyle boleśnie, że można odnieść wrażenie, że już nigdy nie będzie się komunikowało samo ze sobą i nigdy nie wróci do pełni siebie. I dlaczego sami sobie to robimy? Dlaczego bierzemy co jest, zamiast tego, co chcielibyśmy, żeby było? Bo tak nas nauczyła mama, a etat podobno jest najbezpieczniejszy. I w ten oto sposób dochodzimy do esencji całego zagadnienia. Bo to coraz mniej aktualne już na szczęście hasło (tysiąc dwieście brutto) jest jednym z wielu odbić pojawiającego się zazwyczaj w grafomanii i w niektórych (pomylonych) systemach etycznych pytania jak żyć? Czyli (nie wprost) za ile?

         Na szczęście mam wrażenie, że nasza dynamicznie zmieniająca się rzeczywistość jest dziś nieco bardziej przychylna dla absolwentów różnych nieżyciowych kierunków humanistycznych, a także że ludzie z czasów tysiąc dwieście brutto dość tłumnie powrócili już we własne granice. Ale w tych sprawach nigdy nie będzie na tyle dobrze, żeby zaspokoić (stale rosnące) oczekiwania wszystkich tych, którzy na pytanie jak żyć? (za ile?) odpowiadają sobie odpowiedziami podpatrzonymi u innych, a szans na poprawę swojego losu upatrują w korzystaniu z propozycji (czasem łaski) ileśtamaleniewielebruttodawców i równocześnie (zupełnie od czapy) w krojonych pod publiczkę wypowiedziach różnych lewo, centro lub prawopolitycznych.

         Hasło „nic o nas bez nas” proponuję zmodyfikować na swój użytek do ograniczenia go do liczby pojedynczej – to skokowo zwiększy jego skuteczność, o co przecież w całej sprawie idzie.