doktorantka na Uniwersytecie Wrocławskim (teoria literatury), redaktorka "Rity Baum", uczy się w Międzynarodowym Forum Fotografii Kwadrat, na co dzień redaguje bloga www.agniusza.blog.pl

Dzikie zwierzęta

 

Nadchodzi zima, a kiedy idzie, pająki wchodzą do mieszkań. Przyroda się kurczy. Ludzie mówią, ich miejsce jest w przyrodzie i zamykają drzwi. W przyrodzie, czyli gdzie? Pytam i otwieram jak szeroko drzwi do przedpokoju. Za pająkami idą dzikie zwierzęta. One też chcą mieszkać w bloku i płacić abonament. Moim zdaniem powinniśmy im na to pozwolić. Studenci i dzikie zwierzęta mogłyby zamieszkać razem. Robić zakupy w biedronce i lidlu, odgrzewać pizzę w piekarniku, zgniatać puszki po piwie butem, wynosić śmieci w reklamówce i czekać na podwyżkę. W wygodnym, ciepłym bloku dzikie zwierzęta leżałyby wygodnie na wersalce. Myślę, że żadne z nich nie oglądałoby telewizji. Leżałyby smutne, z podkurczonymi łapami, jak ktoś pozbawiony domu i pragnień. W pustych, ciemnych mieszkaniach, z których studenci wyszli na ulicę, dzikie zwierzęta leżą smutne. Sarna położyła się na starym kocu w kratkę, zaplątana w poduszki. Jeż zawinięty w przepoconą bawełnianą koszulkę. Zwierzęta milczą. Zjadły karmę z lidla, a w ich parku leży półmetrowa warstawa śniegu. Przykryła już kosze na śmieci i ławki z drewna. Za oknem bloków, w których zimują dzikie zwierzęta, nie ma świata. Drobne oczy zwierząt nie widzą świata z dziesiątego piętra. Nikt w tym mieszkaniu nie śpi, mimo że ma zamknięte oczy. Sarna zwrócona do okna swoim wilgotnym profilem nie pachnie, nie wydała też żadnego dźwięku. Dziwiłam się, że milczy nawet, kiedy się ją bije. Odkąd tu mieszka, nie powiedziała ani słowa. Ożywia się tylko na widok płatków śniegu. Przerywa swoje milczenie, patrzy w stronę okna, wyciąga szyję jakby za czymś węszyła, ale nie węszy. Oddycha spokojnie tylko na jej miedzianej, grubej szyi przyśpiesza tętno. Widać to wyraźnie, bo skóra w tym miejscu wybrzusza się tak nienaturalnie. Naczynie wygląda jakby zaraz miało pęknąć pod wpływem wielkich odłamków krwi. Nie wiem czy to nie przypadkiem resztki ciastek z biedronki, którymi nakarmiliśmy sarnę dziś po południu. Sarna jest jak stara kobieta. Wysiaduje w tym samym miejscu i grzeje sobie brzuch. Spogląda w stronę tego swojego parku conajmniej raz dziennie, ale jej spojrzenie jest puste. Na wysokości jej oczu widać przecież jedynie kaloryfer.