Cezary Dobies
Emigracja
Krzysztofowi Zielińskiemu
dziś nie ma emigracji
wyjazd za granicę
bywa łatwiejszy niż
wyprawa do nocnego po wódkę
zatem należymy do grupy
która nie istnieje
czasy nie są najlepsze
praca (jak stara dewotka)
jest nieosiągalna
albo za ciężka
stąd wyjeżdżamy
ale emigracji dziś nie ma
(tak jak ryby nie fruwają
chociaż jedna z nich lata)
dlatego żyjemy trochę na niby
i jak tu być zdrowym i całym
kiedy po świecie
przyszło się tłuc
Michał Płaczek
Przeżycia zewnętrzne
na melodię Chanson de ma vie
Być chwilowo niedostępnym, mieć status: Every
day I make a list of reasons
why I
still believe
I do exist. W ten sposób można żyć długo,
niemożliwie długo. I można być szczęśliwym.
Zostań fanem.
Nie napisałem wiersza o kryzysie, Karol nagrał
jak czytam wiersz o znanej piosenkarce i puścił to
gdzie? w jakimś banku? Trudno było pisać o kryzysie
nie mając innego niż on właśnie gruntu: Mąż sikający
do łóżka, które z nim dzieliłem, podwyżka akcyzy,
i każdy nowy wiersz podobny do poprzedniego, co
gorsza łudząco podobny też do cudzych wierszy,
co najgorsze: kilku kolegów i jednej, za to najlepszej,
koleżanki.
I nie napiszę wiersza o kryzysie, bo, co powyżej
załączam, w ogóle przestałem (chyba) pisać wiersze.
Zamiast wierszy rozsyłam śpiewające pocztówki.
O tej pierwszej miłości prawie nie pamiętam,
Druga z równą lekkością blakła z każdym limem,
Trzecia miłość była w podniebnej kolejce,
W zamku do twoich drzwi nie drżał żaden klucz.
To było naprawdę dobrze wyreżyserowane,
dlatego tak dobrze, że to robił Bóg.
I kto mógł przewidzieć, że nastanie wojna?
Za tej pierwszej wojny kryłem się w piwnicy i
wychodziłem tylko na estradę.
Druga wojna nam obu odebrała twarz.
Trzecia wojna bez końca zamiata kierunki,
podziemne naloty,
same obce armie,
każdy kochanek został partyzantem.
I wszystko moja wina, wszystko jego wina.
Tak, będę Cię kochał nawet kiedy strzelisz,
i zniosę to proszę cię, skłam.
To jest zimna wojna. I jest tylko moja.
Agnieszka Smołucha
ur. 1987 w Krakowie. Studentka IV roku
historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, sezonowo pilot
wycieczek zagranicznych (do Włoch). Nagradzana i wyróżniania w
konkursach poetyckich „Prawy Brzeg”, „O Wawrzyn Sądecczyzny”,
im. Zdzisława Morawskiego, im. Michała Kajki, „O liść konwalii” im.
Zbigniewa Herberta. Debiut prasowy na łamach „Arterii”.
tablica Mendelejewa
ciągłość –
kiedy gaśnie lampka, zgrzytają zębate kółka zapalniczki,
o tyle doroślejsze od niemowląt i innych naszych lęków –
ząbki. są rzeczy, z którymi trzeba się przespać, ułożyć je
sobie w brzuchu, potem chować. są rzeczy nieuchronne,
terminy, ciśnienie, rozkład jazdy sto dwadzieścia dziewięć,
rzeczy muszą się zdarzyć. ustalone jak tablica Mendelejewa:
studia, praca, Rzym, las, lit, beryl, płacz. jeśli odejdziesz
rozpadnę się na głowę, ręce, tułów, nogi. taki mamy układ.
istnieje smutek, ciepły, jak podniesiony z ziemi tułów martwej
kury. kołysanie tułowia. pora karmienia, pora deszczu, pora
sucha, Kraków zimą, chemia, produkty z Tesco, czynsz, seks
i wszystkie inne rzeczy do przełknięcia - póki jesteśmy razem.
ale jeśli nie będzie następnych czterech lat, jeśli umrę, albo ktoś
odkryje nowy pierwiastek i ten świat się rozpadnie. przecież już
się rozchodzi
o bzdury, o gaz, może częściej o wodę. więc wybierz nowe miasto,
kilka par spodni, sweter, dziecko, wodór, wodór, tlen, kupimy
nową kuchenkę, nowy dywan, nowe radio, nowe ubrania w nowej
galerii handlowej. nie będziemy się ograniczać do jednego domu,
jednego łóżka, jednej ręki. ciągłość – wszystko co robimy, to jest
zamiast płaczu.
Daniel Baca
rocznik: 1984
zawód: wyuczony i wykonywany - sprzedawca:)
Jestem
najwyższy czas, by przybrać
jakąś formę.
nie być tylko treścią.
dom na kredyt nie kusi jeszcze.
w wynajętym spłacam dług
za brak własnego.
nic tu moje, ja tym bardziej.
Biegnij Daniel! Biegnij!
zaraz zaraz
nie stać mnie na wiersze
więc piszę to, co piszę.
a wciąż pochłania mnie praca,
ta najgorsza,
nie nad sobą.
mówią ludzie-
pieprzony romantyk
frajerski sentymentalista
-jestem polakiem
kurwa!
Krzysztof M a r c y j a n i a k
Rocznik: 1977
Zawód: poeta (jak każdy J)
Publikacje na: http://portal-pisarski.pl/news.php
Życie wewnętrzne wkładek do obuwia
Rozpoznają humor po naprężeniach stóp
procentowych
wiedzą czy to droga do kantoru czy do
roboty w korporacji
znają na pamięć rozmiary
odcisków
wrośniętych paznokci
nietrzeźwość rannych powrotów
i numery przystanków
na wymioty
Życie im ciąży
ale tym akurat się nie przejmują
bo to wszystko
czego doświadczą
Jacek Szafranowicz
(ur. 1983) – poeta, publicysta filmowy i muzyczny. Redaktor
działu filmowego kwartalnika muzycznego "Blackastrial", współpracuje z
Krytycznym Magazynem Internetowym "verte" oraz miesięcznikiem "Libertas".
Debiutował w 2005 r. zestawem wierszy w „Migotaniach, Przejaśnieniach”;
publikował m. in. w "Zeszytach Poetyckich", "Kinie", „Autografie”,
"Neurokulturze" i „Wyspie”.
Studiował polonistykę na Uniwersytecie Gdańskim, którą,
idąc za głosem serca, prędko opuścił.
Uczestnik 6. edycji Pomorskich Warsztatów Filmowych wGdyni (2009).
Mieszka w Gdańsku.
Czerwona liczba
O 7 rano
w urzędzie pracy
grzeję ławę pośród kobiet i mężczyzn
ściskając w dłoniach
Wspomnienia z domu umarłych
jak pionek na szachownicy
mam swoje miejsce
z którego będę musiał ruszyć
do przodu na nic
nie znaczące pole które nic
mi nie przyniesie
gdybym był choć trochę przytomny
może i zapytałbym kogoś
co tutaj robię
ale kto miałby mi cokolwiek
do powiedzenia
kiedy o 7 rano
grzeje ławę
w urzędzie pracy
&
czytam Wspomnienia z domu umarłych
mocne książki
dobrze sprawdzają się
w takich miejscach
to ważne
mieć jedną z takich
przy sobie
skurwysyny ci to
mają tupet
pytają mnie
czy znalazłem sobie robotę
kiedy to ja powinienem
pytać ich
czy mi coś znaleźli – mówi
mężczyzna obok mnie
a daj pan spokój - słyszy w odpowiedzi
od mężczyzny obok siebie
jeszcze krótka wymiana zdań i obaj
machają ręką
nikt nie pyta mnie
co tutaj robię
pośród tych wszystkich ludzi
czy aby się nie zgubiłem
albo nauka
albo praca
- słuchałem cały rok świetlny
już dawno nie czytam
Wspomnień z domu umarłych
wciąż wpatrzony w zdania
nagle pisane jakby
w innym języku
widziałem
więcej twarzy
niż w ciągu
całego roku
zrobiłem
więcej kilometrów
niż przez cały tydzień
nie ruszając się z miejsca
wszyscy tu po coś do kogoś
idą wchodzą wychodzą
kierowani
dobrze źle niedokładnie
w pokoje
w numery
& &
o 9 rano
nad głową zapala się
czerwona liczba
intensywny kolor
jarzy się wdzięcznie
kiedy z międzykart Wspomnień z domu umarłych
wyciągam kwit
i ruszam przed siebie
mijając kobietę
jedną ręką wypełniającą formularz
drugą usypiając malca
lekkimi czułymi ruchami
to w tył to w przód
