Rocznik 78; autorytarny czytelnik, nieczytelny autor. Filolog tu i tam; gaduła w jamajskocentrycznym sound systemie Roots Defender (www.rootsdefender.pl).

 

 

            “Jedną piątą życia będę czekał na mieszkanie” Jacek Bierezin – Sezon w Piekle

 

 

 

CZECHOWICZ                   

                                                                                     

Lublin nie jest jak Dublin.

Lublin jest jak filia w Lublinie.

Lublin jest jak czcionka Times New Roman.

Lublin jest jak Teatr w Budowie (1961–

dwa tysiące, już na pewno nie dziewięć).

 

Lublin jest jak walkover. Wystarczy

się przejść.

 

Tu szyld “odzież zachodnia”

jeszcze coś

znaczy.

 

Kandydat Czerniak lubi “literaturę

Umberto Eco” i “poezję Marka Hłaski.”

Czytasz coś takiego i podejrzewasz

dywersję konkurencji.

 

Lublin jest jak głosowałem

i znów jestem

w mniejszości.

 

Lublin jest jak kraina

mlekiem i miodem

z uszu płynąca.

 

Lublin jest jak klisza, choć to cyfrówka.

Lublin jest jak kalka, choć to wydruk.

 

Lublin jest jak pleonazm.

Lublin jest jak wydmuszka.

Lublin jest jak Białe Redsy,

proszę.

 

Lublin jest jak cytat:

“Obiecał,

że nas jeszcze

za życia

odwiedzi.”

 

Lublin jest jak drugi cytat:

“Odludne zatoczki

przyciągają gości

z całego świata.”

 

Lublin jest jak trzeci cytat:

“Wyższa Szkoła Nauk Społecznych

z siedzibą w Lublinie

ogłasza nabór na kierunek:

Kosmetologia.”

 

Lublin jest jak udry z łachudrą.

Raz piszę jakbym sklep z dewocjonaliami

prowadził, raz jakbym słowa do dyktanda

dobierał.

 

Lublin, jak twierdzi Gośka,

to jednak prowincja,

jeśli w serialu Plebania

jest metropolią.

 

Lublin jest jak kredyt oddłużeniowy,

altanka śmietnikowa, klawisz

imitujący dęciaki i inne

półśrodki zaradcze.

 

Lublin jest jak Mycie Rąk 50 Groszy.

Lublin jest jak wiem, że nie zabrakło.

Lublin jest jak wie, że jednak mam.

 

Lublin jest jak rata miesięczna.

Dwudziestoparoletni kawaler

w trzydziestoletniej kawalerce,

kupionej za czterdziestoletni kredyt.

 

Lublin jest jak siedemnaście lat

mieszkałem na parterze. Nic dziwnego,

że podmiot liryczny ma lęk wysokości.

 

Lublin jest jak bezdzietny,

choć podtatusiały. Dziadowski,

choć nie jest nawet ojcem. Zdubowany,

zdublowany, zmorzony,

zmożony.

 

Lublin jest jak pełen asortyment.

W wózku sklepowym wózek

dziecięcy. W wózku sklepowym,

w wózku inwalidzkim.

 

Lublin jest jak wyszedł z domu

i nie wrócił.

                   I jest jeden zbuk.

I cały lud obkupiony.

I na wieki wieków

zamęt.