rocznik ’84; z wykształcenia polonistka; mieszka na Podlasiu i chce tam pozostać, ponieważ w pobliżu puszczy czuje się bezpieczniej; nie publikowała nigdzie poza Internetem.

 

 

 

 

 

bo to zły rocznik był

w osiemdziesiątym czwartym kosmos wypluł mnie jak pestkę.
za późno, ewentualnie zbyt szybko. sto lat wcześniej byłabym, jak Bóg
przykazał, przaśną, rumianą wieśniaczką. pasłabym krowy i brzuch
męża, stadko dzieci. zawsze to jakiś cel w życiu.
kilka wieków po, może sprawdziłyby się przepowiednie:
po głośnym „bum”  wszystko zaczęłoby się od początku –
pluskałabym w oceanie, bezmyślna, radosna ameba

wylądowałam tu i teraz; za chwilę: Czarnobyl dostał w jądra, wymyślono
telefon komórkowy – odtąd rozmawiamy mniej. poza tym niewiele pamiętam:
ktoś przeskakiwał mury, ktoś budował kolejne; a u mnie: przedszkole (trauma),
podstawówka („czerwone paski”, pyzate policzki, kompleksy).
aż uwiodła mnie „szkoła poetów” – naobiecywała, namieszała i zostawiła
w spadku stos makulatury. z papieru chleba nie wytnę

Matko Polsko, dziś mogę ci powiedzieć: wiem jak napisać „gżegżółka” lub
wiersz. a co ty mi możesz dać w zamian? jedynie tysiąc dwieście powodów brutto
żeby marzyć o kapsule czasu albo bilecie do stanów
odmiennej świadomości