TEKSTY NADESŁANE NA GRUDNIOWY KONKURS NA NAJLEPSZĄ SESTYNĘ www.roulote.pl
KAPTUROWE JURY POSTANOWIŁO CO NASTĘPUJE:
NIE PRZYZNAWAĆ PIERWSZEJ NAGRODY, PULĘ NAGRÓD PRZENIEŚĆ NA EDYCJĘ STYCZNIOWĄ,
DRUGA EDYCJA TURNIEJU ROZPOCZYNA SIĘ 10.01.2010 I TRWA DO 30.01.2010
WYRÓŻNIENIA OTRZYMUJĄ:
Wyróżnienie: zestaw książek
Urszula Policha.
Studentka resocjalizacji. Mól książkowy. Zwolenniczka
ostrych cięć w poezji. W wolnych chwilach puszcza bańki mydlane i lepi
słowa. Zwyciężczyni bitwy na 7.
W Klubokawiarni
Zwykła przepychanka kilku głosów. Słowny Bilard.
Staram się złożyć ją. Niezbędnik – Klej.
Każde słowo nawodnione jak Melon –
z soczystości dzikiego snu przebudzony smok.
A słowa i zdania to niewierna dama,
co uruchamia mechanizm znaczeń – Roussel.
Wyrazy stają się obsesją. Roussel –
owskich tajemnic pointa rozbiciem kul. Bilard
znaczeń i westchnień. Gestykuluję jak dama,
i zmrużone mam usta. Klej
czyni z nich tajemnicę. Są jak smok,
który chowa się w pieczarze. Przegryziony na stole on. Melon
zielonomieniący się. Melon
przybiera postać nabrzmiałego pojęcia „Roussel”,
co przebiega kwestią jak gramatyczny smok.
Spory nierozegrane. Bilard.
A smutni Panowie zdmuchują kosmyki z czół lepkich. Klej,
kiedy nie patrzy dama.
Rozkojarzona jest dama,
gdy spada gest mężczyzny jak Przejrzały Melon.
Iks. Igrek. Zet. Połączone. Na. Klej.
Słowa, zagadki i Roussel.
Po trzeciej ćwiartce powtarzane zdania. Bilard,
gdy w snach już tylko ziejący smok.
Narysowany na romansowej szybie smok,
a przy drewnianym stole dama
rozpoczyna swój Uwodzicielski Bilard,
Ubierając usta w słowa nabrzmiałe jak Melon.
Szepcze słodkie tajemnice przy roznegliżowaniu zdań. Roussel
mlecznobiały. Klej.
Łączy wilgotne skóry. Klej
za powiekami zmęczony słowny smok
na przymglonych korytarzach Roussel –
a przy tym śmiejąc się dama
do luster pozorów i przypadkowych dotknięć miękkich. Melon
toczący się po stole. Bilard
wątków. Bilard palących obietnic. Klej -
one kuszą jak w Jego dłoniach. Melon wyssany ze słów to smok
wyszyty na piersi. To barowa dama. WÓDKA PLUS ROUSSEL.
Wyróżnienie: zestaw książek
Robert Rusik
ur. w 1973 roku w Olkuszu, W 1998 roku ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Pisaniem zainteresował się stosunkowo niedawno, jednak ma na polu literackim kilka skromnych osiągnięć. Debiutowałem miniaturą "Show" zamieszczoną w 29 numerze magazynu literackiego "Szafy", moja twórczość gościła również na łamach czasopism „Cegła” i „Kozirynek”. Otrzymałem też wyróżnienie w konkursie satyrycznym „Złoty bucior”oraz konkursie „Strachy na Lachy”, główną nagrodę w II Starciu Literackim „Mroczna Miłość” portalu erynie.pl a także w konkursie „Miniatoricum” organizowanym przez portal weryfikatorium.pl.
Phonotypia
Zostawiam za sobą kości, poker, bilard,
Nie dla mnie od teraz już ruletki koło.
Przy nabrzeżu czeka moja "Phonotypia",
Czas płynąć... Choć czekać będzie wciąż pasterka,
O nogach jak łania, o włosach jak sepia,
Inną miłość spijam... Bezkresne podróże...
Tak! Trójkątny żagiel, samotne podróże,
Rzucany przez fale, niczym morski bilard,
Zbuntowane morze, nieboskłonu sepia,
delikatnie skręcam sterownicze koło.
Zniknęła w niebycie powabna pasterka,
Serce me zajmuje tylko "Phonotypia".
Żona i kochanka, moja "Phonotypia",
Szepty wiatru w żaglach, intymne podróże.
Nigdy nie da tego mi moja pasterka...
Fala pieści falę, oceanów bilard,
Przesiąknięci sobą zataczamy koło,
Na zewnątrz bałwany, a pośrodku sepia.
Ciało me lekko drżące, dusza niczym sepia...
Pędzi naprzeciw sztormom, dzielna "Phonotypia".
Skarbie! Kurs na północ! Tam lodowe koło!
Niechaj trwają przez wieki cudowne podróże,
W miejsca, gdzie lodowców trwa śmiertelny bilard,
Mrok, którego nie zna przepiękna pasterka.
Wie, że do niej nie wrócę, samotna pasterka,
O skórze jak jedwab, o oczach jak sepia.
Gdy rozgrywaliśmy nasz miłosny bilard,
Przy brzegu czekała tęsknie "Phonotypia"
Jak spragniona kochanka... Ruszamy w podróże.
Pędząc ku szaleństwu pieszczę steru koło.
Gdy historia zatoczy swe posępne koło,
W innym porcie czekać będzie znów pasterka,
A my wyruszymy w dalekie podróże,
Na morski kobierzec, czarny niczym sepia,
Ja i ma kochanka, wierna "Phonotypia",
Zagramy z kostuchą w jej śmiertelny bilard.
Poker, kości, bilard, i ruletki koło, w porcie "Phonotypia"...
Zostanie pasterka o oczach jak sepia... Przede mną w nieznane
Kolejne podróże...
Wyróżnienie: zestaw książek
Szymon Stoczek
urodzony w Rybniku, studiuje we Wrocławiu Filozofię, pisze prozę i poezję. Chwilowo nie ma nic więcej do dodania.
Parter, pierwsze piętro
Pierwsze słowa przechodziły przez nas z trudem. Wspominam refreny
dyskotekowych kul( ten sam odcień błękitu, szare korale). Parkiet
był wygrawerowany cudzymi krokami, nim słodka ogrodniczka
nie stała się tobą. W kostnicy
nie zakwitł bluszcz, a żongler
przestał wreszcie kraść papierosy Gilette
a zaczął kraść samą Gilette.
Pamiętasz? Wiecznie słyszę te same refreny
miłość, śmierć, stół odgłosy upadku piłeczek, które zbiera żongler.
Szuranie krzeseł o parkiet,
kiedy robi się miejsce i robi się cicho jak w kostnicy,
nim ty, piękna ogrodniczka,
nie wyrwiesz mnie z korzeniami. Wstaje, tańczę. - Kim jest ogrodniczka
- pytają, a my wirując pozostawiamy ich z pyłem (tylko Gilette
zna prawdę o bogach konfetti). W kostnicy
zmarli powtarzają sonety, refreny
z okolic czaszki. -Parkiet
to gra dla obu półkul - twierdzi naćpany żongler,
kiedy ludzie powoli dzielą się znów na dwoje, a żongler
odsuwa się na pobocze rytmu. Ogrodniczka
stukając nóżką, prosi do tańca. Parkiet
to winylowa płyta - szepczą pary trzęsąc biodrami. Gillete
rysuje igłą przestrzeń, burzy refreny,
linie melodyczne katakumb (w kostnicy
kochankowie wydmuchują szklane serca, w kostnicy
dzieci szkicują innych dorosłych.) Żongler
zaciera znaki, samopowtarzalne refreny:
miłość, śmierć, stół . Zdziwiona ogrodniczka
zasypia w tańcu. Gilette
wreszcie wychodzi na parkiet,
drażni obcasem parkiet.
W kostnicy
nie milkną dzwony. Gilette
zatacza elipsy, żongler
dotyka jej piłeczek, a ja już wiem, że następna będzie ogrodniczka
(przeplatane z dotykiem refreny
języczka, refreny rozpiętej garsonki). Ten parkiet
to już nie moje miejsce. Ogrodniczka zamyka się w kostnicy,
Żongler odpala ostatni papieros Gillete.
Wyróżnienie: zestaw książek
Rafał Kwiatkowski,
ma 30 lat, od wielu lat pisze, raczej nie wydaje tego co napisze, chociaż debiutowałem na łamach Undergruntu.
Swoje teksty wrzucam do Nieszuflady. Lubi: Raymonda Roussela, Andrzeja Sosnowskiego,
Jane Bowles, Mirona Białoszewskiego, Johna Ashbery Flanna O'Briena itd.
WYSOKA KULTURA FIZYCZNA
Gdy tylko zaczynamy widzieć wszystko we wszystkim, nasza mowa staje się zazwyczaj niejasna.
Zaczynamy przemawiać językiem aniołów.
- Georg Christoph Lichtenberg.
Skąd gra ? Nikt nie pamięta, pewne jest tylko to, że najlepszy był sąsiad Philippo (karzeł),
każdy przysiad wykonywał idealnie a kibicowała mu głównie pucołowata ogrodniczka,
tzn. gorzej było ze śmigłem, obrazek jakoś kwitł choć wielu lądowało w kostnicy.
Przejdźmy do konkretów. Widzisz, swobodnie montują się liście, za nimi albinoska,
ptaki na doczepkę, natrętne pierniki, obrazek jak się patrzy, w centrum uwagi siostra.
To dopiero heca na kółkach jak kolaże u bram świtu lub całkiem rzeczowy Koniec.
Albo przesadnie wydłużone dialogi, którą można swobodnie dziedziczyć po dziadkach. Zaraz tam koniec.
- Zarosły już ogrody! Och, te same wpadki a miało być oryginalnie (kwestia dla chóru) - syczy Philippo (karzeł) -
oryginalniej byłoby milczeć. - Obrazek ukazuje coś nie do powiedzenia - rzekła siostra -
wystarczy spojrzeć: biała sukienka, kapelusik z piórkiem i coś jeszcze, czego nie wytnie nasza ogrodniczka!
- Dziwne, najpóźniej dowiadujemy się o kimś kto obserwuje całą imprezę od kuchni - powiedziała albinoska. -
Dajmny na to, rzucony niebieściutki gałganek, którego tu nie widać. Zaprawdę dziś komplet w kostnicy.
- Kwadrat na obrazku rzekomo nasuwać ma problematykę upadku do kwadratu? - W kostnicy?
Itd. W kadrze byli kiedyś mężczyźni i kobiety poddane ciągłej ocenie lub opisowi, teraz koniec
Tymczasem ktoś puszcza pawia w przedpokoju, stąd krzyk, pewnie zarzucona albinoska,
końcówka dla Junony, aż nie minie czkawka a oddech zasygnalizuje nowy początek. A Philippo (karzeł)
przychodzi spóźniony, światło w przedpokoju gaśnie, rozpoznaję krzyk za oknem, ogrodniczka
zaczyna mówić do rzeczy, czego nie znosi nasza kulka, początek wielkiej symulacji jak siostra,
która była na początku jeszcze większej symulacji , gdy popęd zmieni się w obiekt typu siostra,
permanentnie zabujana i krytyczna. Uwodzenie jest myślą, uwodzę więc jestem w kostnicy.
Tak załapuję się na trzy fazy. - Figaro poszukujący nieistniejącego ogrodniczka,
Papageno, którego popęd nie łapie nic z wielości i po prostu sztampa, zwis, koniec
i sam Don Juan, znaczy się Faust, czyli synteza w jednym tyci chłopcu jak Philippo (karzeł).
Teraz przechodzimy śluby w galowych mundurach, wybieram inną, niech będzie albinoska.
Po jakimś czasie zastanawiam się, ile jeszcze wytrzyma bez pudrowania nosa, ta albinoska.
Wybiera najprostsze "tak jest", niestety, nie potrafi już zaciskać pięści jak jej siostra
bijąc nimi w fotki tej gwiazdy przysiadów jaką jest najprzysiadalniejszy Philippo (karzeł),
oczywiście, czytała dziennik Marylin, zachwycona po uszy, niczym podlotek, ale dopiero w kostnicy,
chwilę po wielkiej pompie, gdy znaleziono ją częściowo nadgryzioną i nastąpił koniec
jak zwykle niezauważalny, w samotności tak klaustrofobicznej, że nie zauważyła tego nawet ogrodniczka,
choć przyznaję bez bicia, szczerze jak nigdy dotąd, że była to wszystkowidząca ogrodniczka,
na dodatek wysmażona na wysoki połysk i jedyna w swoim rodzaju albinoska,
kap, kap, późny kapitalizm i nie przelewa się na żadną ze stron, nuciła pod koniec
a wszystko zaaranżowane zgodnie z zasadami ustalonymi już wcześnie jak chciała siostra.
Nie powiem, gra jest ciekawa, zapewne nie ma początku i końca, obejdzie się bez finału w kostnicy.
To tylko szmer samotnych niedomówień snuje się, przysiada pomiędzy nami jak jakiś Philippo (karzeł).
Nikt mi nie wmówi, że jest inaczej, to jasne, nie jesteśmy mieszkańcami wioski rybackiej, początek to Philippo,
my wiemy, początek to iluzja, no ale trzeba przyjąć jakiś umowny Big Bang zanim nastąpi koniec
równie sztuczny i w gruncie rzeczy nieprawdziwy jak sekcja gimnastyczna z siedzibą w kostnicy.
Wyróżnienie: zestaw książek
Jadwiga Skowron
Come back! (Bladej kozy bek)
Nie mogąc cię zobaczyć piszę listy.
Wiem, że niemądra ze mnie koza,
Ale potrzebuję tego, bo inaczej odbije mi palma
I urwę się z choinki lub z drzewa
Niby listek na wietrze drżący.
We własnej skórze czuję się obco jak tanzańska albinoska.
Od gapienia się na drzwi traci pigment w oczach ta albinoska
Pisząca do ciebie listy,
Które dyktuje jej ze smutkiem mięsień serca drżący.
A ty pewnie myślisz: „Przyszła do woza koza,
Tak, one lubią skakać na pochyłe drzewa”,
I że jestem tandetna jak wielkanocna palma,
I nie mam oleju w głowie, co najwyżej margarynę „Palma”,
Jakaś nawiedzona i blada albinoska.
I pewnie mówisz: „Nie jest dobrze, żeby ginęły drzewa
Dla papieru, na którym ona pisze listy.
Gdyby to chociaż była sarna, a nie zwykła koza,
lub zamiast beczenia miała Ordonówny tembr drżący.
Zresztą, drżący,
Nie drżący, to bez znaczenia, bo sztuczna palma
Ma więcej sensu niż ta rozhisteryzowana koza
Albinoska,
Która wysyła mi listy.
Wywieźć by ją do lasu i przykuć do drzewa,
Albo rzucić na pieniek do rąbania drzewa
I niech ucichnie na zawsze jej bek drżący,
Znienawidzony. Niech już nie przychodzą listy
I na obciętej głowie zwiędnie palma.
Tylko złość we mnie wzbudza, bo zupełnie bezbarwna jest ta albinoska
I głupia jak koza,
Nie umniejszając temu sympatycznemu zwierzęciu, jakim jest prawdziwa koza,
Nawet jeśli obgryza korę z drzewa,
Bo bywa czasem zabawna, nie to, co ta albinoska”.
A ja w środku mam cymbał drżący
I zbędna się czuję, jak bez kokosów palma.
Nienawidzisz mnie. Nie odpowiadasz na listy.
Tak podejrzewam, bo listy wracają otwarte. Chyba z rozpaczy zjem je jak koza,
One podobno jedzą wszystko, bez różnicy, czy palma, czy jakiś rodzaj drzewa.
I tylko o stabilizator obrazu prosi się drżący świat, który przez łzy łowi albinoska.
Wyróżnienie: płyta DVD
Mariusz Cezary Kosmala
Urodzony 4 II 1973 w Warszawie. Ukończył studia magisterskie na wydziale filologii polskiej w WSH im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku. Jest laureatem kilkunastu konkursów poetyckich, w tym Rypińskiego Albumu Poetyckiego, im. Wł. Pietrzaka w Turku, im. W. Bąka "Struna Orficka" w Ostrowie Wlkp. czy im. St. Czernika w Ostrzeszowie. Dotychczas ogłosił drukiem dwa tomiki, jego druga książka Sequel została nagrodzona w I Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. W. Iwaniuka, wiersze publikował również w niektórych czasopismach (Cegła, FA-art, Kozirynek, Lampa, Migotania, przejaśnienia, Nowa Okolica Poetów, Pogranicza, Topos, Tygiel Kultury, Zeszyty Poetyckie, Znaj) i antologiach (Antologia XXXVII Warszawskiej Jesieni Poezji, Przeciw poetom II, Tatry i poeci). Mieszka w Legionowie.
Bibliografia:
- Pieśni z pierwszego piętra, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2003;
- Sequel, Wydawnictwo TAWA, Chełm – Siedliszcze 2008.
Trip
Nie ma to, jak stare, dobre refreny,
foliowa torebka i poczciwy klej.
A potem znów nakirany jak smok
słuchasz Latającej Maszyny Do Szycia,
i nawet cię nie dziwi ta przedziwna klaka,
jaką uprawia maleńka pasterka.
No dobrze, ale skąd tutaj pasterka
się wzięła? Czyżby przywiodły ją refreny?
W dodatku ta jej (ojej!) nieznośna klaka,
jednak z pomocą przychodzi ci torebka i klej,
więc dajesz jej i ona zamiast do szycia
i dziergania, zabiera się do kirania. Jak smok.
Ależ się nakirała – myślisz po cichu – smok,
nie pasterka!
Jeżeli tak jak kira, szyć jeszcze potrafi, do szycia
ją najmę, a nuż mi skroi jakieś refreny
w deskę, trzeba tylko odstawić ten klej
i nie wymawiać przy niej słówka: klaka.
Lecz już nazajutrz taka ci się śniła klaka,
że aż cię obudziło. W tym śnie po niebie smok
szybował kraulem, i nie spadała mu ze łba, bo klej
ją solidnie przytwierdzał, słomkowa pasterka
z płaską główką. W dodatku sen ten miał refreny
i wszystko, co potrzebne nam do szycia:
komplet nici, igły, nawet wehikuł do szycia
i podróży w czasie snów – na jego cześć klaka
odklaskiwała ogniste refreny,
że nie powstydziłby się takich żaden smok,
a tym bardziej maleńka, zadziorna pasterka
z zadartym noskiem, całą gębą kirająca klej.
Hej-hej! Czy pamiętasz ten zielony klej
do klejenia, do barwienia i do szycia?
– Nie pamiętam – odpowie maleńka pasterka,
która kira. To przez nią ta cholerna klaka,
jakby o przestworza bił skrzydłami smok,
a echo odhukiwało refreny.
Aż nagle wysechł klej, choć z gardeł wciąż płynęły refreny,
i ksiądz z ambony grzmiał jak smok i wymachując przyborami do szycia,
bok mi przeszył. Była klaka, Boże Narodzenie i pasterka.
8 – 10 XII 2009
Grzegorz Żak
notka pod www.grzegorz-zak.pl
Sekstyna
klej, drzewa, bąk, napad, gęś, koniec
Był spacer, gdy spajał nas uczucia klej
Raz, wiosną, kwitły owocowe drzewa
Od niechcenia brzęczał zapylając bąk
Gdy nagle głos nas dobiegł: psze państwa, to napad!
Zachowałaś się wtedy niby głupia gęś
I myśl mnie smutna przeszła - to na pewno koniec
Wrzeszczałaś wniebogłosy: to koniec! To koniec!
Bandyta wyglądał, jakby wąchał klej
I mruczał (choć wulgarniej) - niech cię kopnie gęś
Wiosną, kiedy kwitły owocowe drzewa
Zdarzył się ten całkiem niefortunny napad
Ty zaczęłaś się kręcić dokoła - jak bąk
I to bąk niesprawny - ba, pijany bąk
Półkola, ćwierćowale, gdzie start, a gdzie koniec?
Bandyta już żałował, że zaczął ten napad
Zażądał zwrotu kosztów - i na dobry klej
(Do plastiku i drzewa)
I tak - warknął - nie starczy na pieczoną gęś
Zaś ty - niech szlag trafi, głupia, głupia gęś!
Wirująca bezmyślnie, niech się schowa bąk
Obijałaś się, durna, o kwitnące drzewa
Aż zmęczona przysiadłaś na trawie na koniec
Bandzior dał mi kopertę (wysechł na niej klej)
Pieniądze - mruknął - przypomnę: to napad
I wtedy przyszedł pomysł (po czesku to napad)
Mogę wykorzystać tę niebystrą gęś
(Puszczał spajający nasze stadło klej)
Z podniecenia zabrzmiał w głębi spodni bąk
Tak trzeba - przez myśl przeszło - to i tak już koniec
Choć wiosna - i kwitły owocowe drzewa
Spojrzałem na bandytę, na nią i na drzewa
Powiadasz - powi
