Uwagi: Publikuje w „Cegle” i w „Kozimrynku” z Radzynia Podlaskiego. Robotnik, student.
ORGANIZACJA
Zasadniczo cele naszej organizacji okazały się tak wzniosłe, a przy tym tak oczywiste, że mówić o nich wprost byłoby trywialne. Toteż nikt o nich nie mówił i ja sam nigdy ich nie poznałem. Wstępując do organizacji dowiedziałem się i mogłem to odczuć niejako na własnej skórze jak szeroko zakrojona i rozpowszechniona jest to siatka. Nie widziałem bowiem nigdy osoby, która pomogła mi wstąpić do organizacji i nigdy się z nią nie spotkałem - nie słyszałem nawet nigdy jej głosu. De facto nigdy, nigdzie nie rozmawiałem z żadnym członkiem organizacji i nigdy żadnego nie widziałem, a przynajmniej nie byłem tego świadomy. Moje zadania były najprawdopodobniej wykonane pomyślnie, bo nigdy nie odczułem specjalnego niezadowolenia instancji wyższych. Nigdy jednak nie poznałem ich treści - nigdy nie wiedziałem, kiedy je wykonałem. Nałożono mi brzemię nieustannej gotowości i odpowiednio wysokiego morale w każdej chwili - dopóki będę je miał, dopóty zadania będą realizowane. Inaczej mnie pochłoną i ja jestem tego świadomy. Akceptuję tą naczelną wytyczną. Jestem świadomy, że globalne zagrożenia, tak proste na przykład jak terroryzm, ale też tak oczywiste jak nieustanna konieczność przeciwdziałania walce z terroryzmem wymagają mojego działania - i ja to działanie wykonuję - organizacja wie jak - ja nie wiem nic. Takich działań są setki – nazywanie ich i wymienianie nie ma sensu – zresztą ja ich nie znam.
Przez wiele lat starałem się odkryć zasady funkcjonowania organizacji - nie chcę przez to powiedzieć, że zamierzałem odkryć jej tajniki, bo to oczywiście nie możliwe - chodziło mi tylko o zasadność działania. Nauczyłem się wiele, ale to nieistotne - to co czułem nie znalazło pokrycia w tym, co wiedziałem. Patrząc na mokre chodniki, albo na drzewa w deszczu wciąż widzę tylko wielką niewiadomą. Wiem jednak, że nic poza organizacją nie istnieje. Zwykłe instytucje są przykrywkami komórek kontaktowych organizacji - ale tylko czasami. Czasami nie są niczym innym, poza tym, że nie istnieją - nic bowiem nie istnieje poza organizacją. Czasami punktem kontaktowym jest wejście do stuletniego grobowca na cmentarzu. Widzisz już prawie że to tam właśnie znajduje się część prawdy o organizacji, podchodzisz do tego grobowca, zerkasz poprzez dziury do środka....i nic. Punkt kontaktowy zniknął, wyblakł, rozpłynął się w powietrzu. Czasem na ślady wiedzy natrafiałem w książkach - to było niezwykłe, bo wygląda na to, że organizacja nie zmieniła się przez wieki. Tak, to prawda...Ale jest jeszcze inna prawda. Bardzo trudno mi o tym pisać, ale wiem, że nie jestem w stanie niczego ukryć. Jestem niewątpliwie częścią organizacji i utrzymuję się w nieustannej gotowości dla nowych zadań; parę zadań już wykonałem...ale ja jestem tu OBCY. Muszę utrzymywać się w ciągłej gotowości, bo inaczej organizacja wyśledzi mnie z łatwością (jestem przecież jej częścią) i cała jej potęga zmiażdży mnie doszczętnie, bo jestem tu obcy. Organizacja jest świadoma tego aspektu mojej osoby, dlatego ja wdzięczny jestem jej strukturom, że mogę TU żyć.
