TW Robert Rusik

Kryptonim: Don Centauro

Rocznik: 1973

Teren: Słupca

Uwagi: absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Od dwóch lat swoje opowiadania fantastyczne publikuję pod nickiem "Don Centauro" na stronie Fantazyzone.pl. Debiutował opowiadaniem "Show" zamieszczonym w 29 numerze Szafy, Kozimrynku i Cegle. Specjalista ds. pomiarów drogowych, blog: www.joemonster.org/blog/centi

 

Posłaniec

 

Mężczyzna, który wyszedł z pomieszczenia na podwórze, był przytłoczony tym, co musiał zrobić. Oparł się o ścianę, próbując zebrać myśli. Był pewien, że wykonanie zadania przypadnie komuś starszemu i bardziej doświadczonemu. Misja była wbrew pozorom niebezpieczna. No i miała w sobie coś nieludzkiego.

– Zaczekaj! – kobiecy głos zatrzymał go w miejscu.

Przestraszył się, jednak po chwili odetchnął z ulgą.

– To ty?

– Nie rób tego, proszę… - błękitne oczy wpatrywały się w niego. – To zaszło za daleko.

– Nic nie rozumiesz. – Nie mógł przyznać, że sam jest podobnego zdania. Wątpliwości oplatały go niby wąż-szatan z Edenu.

– To ty nic nie rozumiesz. Co osiągniecie, jeśli ci się uda? Jaką podążycie drogą, pozbawieni przywódcy? Myślisz, że wasze świadectwo wystarczy?

– Musimy wykonywać jego rozkazy. On wie, co robi, świadomie wybrał tę drogę. Musimy wyzwolić naród spod władzy ciemiężcy, nawet za taką cenę!

Kobieta skuliła się. Spoglądając na drżące dłonie zapytała:

– Nie jesteś przekonany, prawda?

Jego wzrok złagodniał.

– Gdyby stanął na czele… Poprowadził nas z mieczem w dłoni… Jak wojowników!

– Sam widzisz! – kobieta niemal krzyknęła. – A on wciąż wierzy w pisma, przekazy! Przecież to bajania! Sam wiesz, ile trzeba było przygotowań, by dopasować wydarzenia do tych baśni. Nie reagowałam, póki to było nieszkodliwe, ale na to pozwolić nie mogę!

– Przecież jego rozkaz jest kawałkiem tej samej układanki…

- Układanki, która doprowadzi go do śmierci! – Kobieta rozpłakała się. – Jak myślisz, dlaczego wybrał ciebie? Swojego najwierniejszego przyjaciela? Naprawdę nie rozumiesz, że on w głębi duszy oczekuje, że tego nie zrobisz? Że nie wykonasz rozkazu, a jego sumienie pozostanie czyste?

Milczał. Wiele faktów poskładało się w jedną całość. Musiał podjąć decyzję. Szybko.

– Idę.

Kobieta z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Więc zdecydowałeś się skazać nas na tak okrutny los...

– Nas?

– Jestem w ciąży. - Niewiasta pogładziła się po brzuchu. – A ty chcesz zabrać mu ojca.

– Ja tylko wykonuję jego polecenia – w głosie mężczyzny zabrzmiała niepewność. Spojrzał na jej brzuch i powtórzył. – To jego polecenie. Nie mogę odmówić, cokolwiek się stanie. Nie mogę, Mario Magdaleno…

– Więc idź! – Kobieta załkała. A kiedy zniknął za rogiem, dodała szeptem: – I niech imię twoje przeklinają na wieki, Judaszu…