TW Adam Kaczanowski

Kryptonim: 0

Rocznik: 1976

Teren: Poznań

Uwagi: poeta i prozaik, ostatnio opublikował powieść Awersja oraz tomik Nowe zoo. www.kaczanowski.pl

 

Slumberland (fragment)

Adam Kaczanowski

[18] Ocknął się i zerwał z łóżka. Szybko narzucił na siebie szlafrok i wyszedł na korytarz. Pies leżał na schodach.

– Chinina, wiesz, że w Chinach jedzą psy? – poklepał go po grzbiecie.

Wilczur tylko warknął przez sen, nerowowo ruszył łapą.

– Idę do Slumberlandu, wiesz? – rzucił jeszcze przez plecy, zbiegając, zeskakując po kilka stopni naraz.

W salonie, na wersalce spała mama. Podszedł do niej i połaskotał w wystającą spod koca piętę.

– Wybieram się dzisiaj do Slumberlandu, nie wiesz, gdzie mam zimową kurtkę?

Otworzyła oczy, spojrzała na niego nieprzytomnym wzrokiem.

– Śni mi się, że mój syn łaskocze mnie w piętę, mówi, że musi gdzieś iść i pyta o kurtkę... – powiedziała, bardziej do siebie, niż do niego.

– To nie sen, to ja! W Slumberlandzie podobno mają bardzo ciężkie zimy, więc chcę zabrać kurtkę – mówiąc to, pomachał dłonią przed jej oczami. Przyjrzała mu się badawczo.

– Cóż za pokrętny sen! Teraz mój syn, który mi się śni, przekonuje mnie, że nie jest snem – cmoknęła, pokręciła głową z uznaniem.

– Mamo, obudź się! – zawołał zniecierpliwiony.

– ...i jeszcze prosi mnie, żebym się obudziła. Podobno to częste w snach, kiedyś tak miała ciotka Kornelia. Śnił się jej mąż, który mówił do niej, żeby się obudziła. Potem śniło jej się, że się obudziła...

– Halo! Czujesz, dotykam cię, dotykam twojego ramienia – popukał ją palcem w ramię, chcąc przekonać do swojego istnienia.

– Teraz szturcha mnie w ramię... Dawno nie miałam tak upierdliwego snu – skomentowała.

– Nie śnię ci się, stoję tu naprawdę i chcę się pożegnać przed daleką podróżą.

– To sen o synu, który opuszcza dom i udaje się w daleką podróż... Co to może znaczyć? Mam nadzieję, że nie zapowiada to jakieś przewlekłej, ciężkiej choroby w rodzinie...

Usiadł bezradnie na fotelu. Na szczęście usłyszał kroki, ucieszył się widząc nadchodzącego ojca. Tata stanął w drzwiach salonu, rozejrzał się po pomieszczeniu dziwnym, nieobecnym wzrokiem.

– O! Teraz w moim śnie o synu udającym się w daleką podróż pojawił się mąż! – oceniła sytuację matka – Ciekawe, co powie?

– Śni mi się moja żona, która myśli, że śni jej się, że ja się jej śnię... – tak zabrzmiały pierwsze słowa ojca.

– Chyba zwariuję... – jęknął, widząc, że na niego też nie może liczyć.

– To musi być jednak choroba... Syn mówi coś o utracie zmysłów... Daleka podróż sugeruje oddalenie się od świata, utratę... – zinterpretowała wszystko mama.

– Teraz moja żona, która mi się śni, próbuje odgadnąć znaczenie snu, który jej się śni! – ojciec aż przyklasnął.

– Nie śpisz tato, tylko chodzisz po salonie. Ja tu jestem naprawdę! – podjął jeszcze jedną próbę porozumienia się z rodzicami.

– We śnie mogę sobie na wiele pozwolić... Masz najbrzydsze stopy, jakie kiedykolwiek widziałem – ojciec zakomunikował mamie.

– Boże, to ja zachoruję, najpewniej zaniemogę na nogi! – przykryła stopy, opatuliła je szczelnie kocem.

– I ten kretyński mebel! – ojciec, jakby wstąpiła w niego jakaś nadludzka siła, podniósł stolik i rzucił nim, celując w matkę. Przeleciał tuż nad jej głową, w ostatniej chwili się przed nim uchyliła.

– Ileż agresji w tym śnie! – zawołała przerażona. Ojciec wskoczył na nią i zaczął okładać poduszką.