Uwagi: absolwentka socjologii, studentka polonistyki na Uniwersytecie Łódzkim. Laureatka konkursów poetyckich m.in.: H. Poświatowskiej, T.J. Pajbosia, W. Pietrzaka, połowy poetyckie. Dotychczas bez publikacji.
Dziadek Rysiek — naczelny znawca romantyzmu w drugiej bramie, autor licznych wierszy niezachowanych i niezapamiętanych na cześć radzieckich astronautów i żony Marysi. Mama twierdzi, że to po nim; radzi odmawiać litanie do błogosławionego Ryszarda od rymów brutalnych jak pięść dla babci, do ojca łagodnego od nieskończonych fraz i ciągów, do świętego brata od słów natchnionych —
obelg niezachowanych i zapamiętanych.
Według rodziców, rodowy wieszcz z góry zsyła muzy. Tata powtarza swoją mantrę: Z kosmosu nieprzebyte głębie Leci astronauta o parszywej gębie A świńskie jego oczy Patrzą w dal kosmicznej nocy*
Wiem, że ktoś z dołu tu bruździ; pustoszy słowa, miesza szyki zdaniom, zawiązuje znaczenia, podpowiada banały, spala pomysły, chroni przed złem, rozwiewa lęki, przegania niepewność.
Zawsze musiał być najlepszy.
*Jedyny zapamiętany fragment z twórczości Ryśka Przybylskiego
