Realia naglą.
Spod stołu widać tylko buty
kelnerów i nic z kotletów.
Ze sceny na scenę rosną w siłę
modne grupy nacisku, aż rankiem,
bez luk w uzębieniu i całe na glanc,
zwyciężają nad biednym, szarym
radiem, które miało ukryć blask
chwileczki pod prądem intrygujących komunikatów.
Kiedy rozum słyszy, lecz nie widzi,
ma w sobie coś, o czym państwu wiadomo.
WARSAW BY NIGHT, WARSAW BY SIGHT,
WARSAW UNDER THE DANGEROUS MOONLIGHT.
Czy znowu: RADIO DEAD. Marnieją widoki
na prolongatę, lecz nikt nam nie powie
jak stoimy z czasem. Tymczasem
bibliotekarka z Lubango
(za młodu lubiłem flirtować w bibliotekach)
pisze list do redakcji głównej słuchowisk,
ponieważ historia się nie zgadza.
