ANNA CZYRSKA
Riverovi Phoenixowi, który był taki jak każdy,
którego nie znał nikt!
martwi na chwilę wzbudzamy radość tłumów,
tylko chwila czyli istnieje życie wieczne, nadal grzmi pop-opera,
szukam znaków ale tylko ptaki piszą do mnie listy,
to czułe słowa, może?
Zaznaczam kilka sfer i dorabiam skrzydła martwym na chwilę
co mogli żyć dłużej gdyby,
gdyby nie przerosła ich rzeczywistość.
Nikt nie jest taki jak każdy, mamy swoje ego,
jesteśmy z piasku ale nie z wody. Znajduję wycinki,
zostaną po nas. W tych rzeczach, pudełkach
po papierosach kryją się ludzie.
Nadal jesteśmy bezpretensjonalni,
kim jesteśmy w dobie poszukiwań tożsamosci,
okazuje się, że łatwiej jest umrzeć.
szukam odpowiedniej roli: żony, matki może karierowiczki,
podpalam papierosa na murze wierząc w poezję (Czy poezja wierzy we mnie?)
szukam odpowiedniego męża z gazet, może ten martwy byłby moim mężem.
Przy nim byłabym bardziej martwa panując nad jego nałogiem, który byłby już
na zawsze moim nałogiem. Z głośników lśni pop-opera
Bóg gra w kości
BARBARA IWANOWSKA
ucieczka
myślę o wyjeździe do gdziekolwiek
o spacerach
wśród tam i nigdzie
myślę o gnającym
zegarze życia
chcę być ni tu
ni wszędzie
myśleć o czymkolwiek
i ufać
że będzie lepiej
niż tak sobie
Ewa Świąc
Krew ryby II
skruszył się świat - były wody
pod wodą kobietom nie rosną piersi ciała rozciągają się są jak ciasto
tłuste oka wypływają na powierzchnię — ten blask z ich ciał
kiedyś się ukorzenią piszczele wnikną głęboko w słony muł będą się bujać
i po kawałkach wracać na ląd
a teraz pod wodą jest cisza
w miednicach lęgną się małe rybki budzą się i znów zasypiają
małe kamyki o skórze gęstej jak morska flegma
falują jakby jeszcze oddychały — omszałe szkieleciki
IZABELA KAWCZYŃSKA
„Dziadek Kostek”
Mówili, że oszalał. Zalęgła się w nim cisza włochata jak pająk;
na dywanie zostawały brzydkie, lepkie ślady. Traciliśmy go z oczu;
tak się traci oddech. Latem ożywały w nim ruchliwe zwierzątka;
zwinne wiewiórki stroszyły ogony i gryzły. W upały wił się z gorąca,
ganiając nas dziko jak bengalski tygrys wśród gawiedzi kur, dziobatych
podglądaczy. Uciekaliśmy piszcząc jak w zabawie w Indian; to była
inna zabawa. W zimie źrenice ściął mróz, ubita, twarda gruda. Ryba
spojrzenia zaskrzypi spod lodu, w oku księżyca, gładkiej bryłce soli.
Na nic nam przypływy, jeśli nie ma celu, który mógłby nas wyłowić
narodzonych od nowa. Tylko hukanie sowy, po uszy gęsty las, gdzie
nawet sowa jest szpiegiem; pomiędzy piórami chowa stalowe lęki i zęby;
jej oczy lśnią jak łuski. Paprocie mówią do nas czule w roślinnym, miękkim
języku. Wyciągaliśmy go za język, przez usta jak z przerębli; sypaliśmy
okruchy wykradzione z kuchni, jak chudej rybie: niech rośnie, niech puchnie.
Na gwiazdkę wpuścimy go do wanny; będzie pływał zamiast karpia.
JADWIGA GRABARZ
Spełnienie
pamiętaj, łąka zawsze ta sama, tylko my – inni -
gubimy większe ślady. ostatnio coraz głębiej
wnikają w grunty, zgadują życzenia.
lubimy tak przypuszczać, odganiamy pszczoły,
po oknach wieszamy firanki, stawiamy kwiaty,
wazony i flaszki przed lustrem - zwłaszcza po,
gdy nie wystarcza słów. podobno jesteśmy lepsi.
jednak język się plącze, strzępki sznurka
i gazet - tyle zostało z naszej paczki.
brak adresu, wskazówek. nawet disneyland
na cyferblacie na wyrost, jakiś nie swój.
podchodzisz, pytasz czy mam ogień. a ja nie wiem.
JAROSŁAW MAKUS
COŚ MOGŁOBY BYĆ ?
teza wynikająca z doświadczenia:
czekam
właściwie cały czas
czekam
a moje działania
mają na celu
przeczekanie
inspiracja permanentna:
coś było...
a może nadal jest ważne
jakieś doznania
przywołują wrażenia
i kontury cieni
wydobywają się
z krainy Byłoniebyło
(teraz i coraz częściej)
dygresja dezintegrująca:
a jeśli to wszystko moja wina
inspiracja surrealistyczna:
w somnambulicznym tańcu
unosi się korowód zaspokojenia
w rytm niebiańskiej melodii
płynie przez ziemię obiecaną
zatopioną w blasku Boga
dygresja mistyczna:
ostatni będą pierwszymi
inspiracja spontaniczna:
znowu dopadła mnie
natrętna myśl:
coś mogłoby być, gdyby...
gdyby co
dygresja łagodząca napięcie:
a jeśli to nie jest moja wina
wniosek potoczny:
tak już będzie bo było i jest
wniosek analityczny:
niespełnienie niespełnień
z przeszłości i przyszłości
jest zasadą
homosystemu
refleksja z kontekstem i akceptacją: ot, po prostu -
czekanie to autooszustwo udręczonego Syzyfa
kontrrefleksja z kontekstem i pytaniem (retotycznym):
a jeśli Bóg zaprosił Hioba do raju
JUSTYNA KRAWIEC
tytuł: nocny.
dominujące uczucie to ból brzucha.
już wiem- tam zamieszkal strach o ciebie.
siedzi i syczy odgłos kroków na schodach,
macanie ręką włącznika. ale nie błyska.
może się uparłam, dlatego tracę
grunt i poczucia. muszę przyznać,
w twojej nieobecności brakuje mnie-
najbardziej. rozmywam się.
tak na szybach, od deszczu, rozmywają się plamy
po deszczu.
gdybym mogła związać końce i rzucić to
w diabły- rozpłakałabym się jak dziecko.
bo ty to masz, co potrafię przeczytać
kiedy budzisz się rano i udajesz, że umarłeś.
i wszyscy wierzą w ciebie wtedy i nigdy.
a ja widzę, jak mrugasz.
JUSTYNA PALUCH
cielę
i co teraz kleję się do stóp
a przecież to nie oderwane z flegmą gumoleum półpiętra
tylko panelowa gładkość mieszkania tak bardzo rozstraja
panelowa rozmowa o literaturze malowanej po szafach
jak ratunek od deski do deski
laska nebeska
raz dwa mamo patrz
za plecami splot słoneczny przykrywa mokre poduszki chodnika
nie nagle wszystko się mai mamo
ani mnie ani głuchej odpowiedzi na ściany gorące od drzewa
kurpiowskie wzory czerwony kwiat pod poduszką
ojciec powiedział dom w malwy malowany
to się przywidziało to se ne wrati
malowane cielę dwa razy patrzy spod byka
MAGDA PRACZYŃSKA
we mgle
dla B.
Kurczowo trzymasz się odruchów:
źrenicowy, podeszwowy, przełykania.
Matka opada jak mgła.Ochłodzenie ciała.
Zaciskasz ją w dłoni, powietrze ucieka.
Każdym włoskiem na ręce wierzysz
w popękaną figurkę, wygnieciony obrazek.
Zaciskasz wargi, wychodzą bąble, zaklęcia.
Ssiesz je, przygryzasz, powtarzasz.
Czujesz jeszcze ich lepkość w ustach,
gdy ktoś cię wyprowadza.
MARAS PIJANOWSKI
Dobrze ułożony
Moje wychowanie kręciło się wokół słów: „Co na to ludzie powiedzą”. A niestety zaczynali mówić coraz więcej i coraz gorzej. Rodzice, jako ludzie postępowi, wezwali specjalistę od wizerunku. Ten pochylił się nade mną i irytującym tonem, tak jakby mnie wśród obecnych nie było, powiedział:
- Proponuję, by miał ręce złożone.
Grube pończochy mamki przyjrzały mi się chłodnym, zaciągniętym okiem. Spytała Tatki:
- Czy nie uważasz Zygmuncie, że ręce powinien mieć złożone?
Tatko uważał. Na piersiówkę. I trzeba przyznać, że dotąd nie uronił kropli.
- Najlepiej jakby miał piramidkę. – kontynuował specjalista - Wierzący przyjęli by to za znak religijności, a ateiści jako wyraz pewności siebie. Od razu widać, że to ktoś znaczący.
- Cudownie, o tak tak, cudownie, nieprawdaż Zygmuncie?
- Czy ja wiem.
- Proszę spojrzeć to wykapany – tu specjalista zaakcentował „p”. Miało się wrażenie jakby rzeczywiście spadła kropla - polityk albo biznesmem.
- No, jak dwie krople… - przyznał tatko i dał buziaka piersiówce.
Wiara była we mnie mikra, a pewność siebie nie większa. Dłonie za każdym razem rozjeżdżały się na boki. Tak jakbym nie miał ani poglądów ani pozycji.
- Nic się nie martw synku. Jeszcze ich olśnisz.
Mamka związała mi nadgarstki wstążeczką, a palce oparła o siebie. Była zadowolona. Nie protestowałem, ale kto mnie zna, ten wie, że jestem krnąbrny i wycinam numery w najmniej odpowiednim momencie. Gdy otworzyły się drzwi kościoła i rodzina pochyliła się nade mną, palce mi odskoczyły z trzaskiem. Wstążka się wywinęła do przodu. Wyglądałem jakbym był zakuty w czerwone kajdanki. Och jaki był jęk zawodu. Babcia zrobiła to co zawsze, dyskretnie wsunęła banknot do kieszeni. Dziadek obruszył się i chciał mnie wyrżnąć w papę. Mamka nie pozwoliła. Trzasnęła debowym wiekiem i powiedziała:
- Niechaj odpoczywa w pokoju. Dzięki Bogu, już dobrze ułożony.
MARCIN GAŁKOWSKI
przystanek 9 młaka śródleśna
wysiadamy na bezludnej stacji tylko jodły nas witają
noszą sól i rudy zaciek jeszcze z cerkwi idzie para
oni tędy przeszli mieli konie wozy szable oni tędy
przeszli wczoraj teraz środek wsi jest popiół
tutaj tylko dym i duszno ale my nie chcemy Che
Guevary czy innego skurwysyna lepiej błąkać się
i torbę wypchać zbożem niczego nie wiedzieć niczego
nie wiedzieć nie znać nikogo i rozmawiać z tubylcami
chociażby na migi patrzeć jak bieleją jak pękają
im drzewa tam gdzieś w lesie jest ta wioska i są
szklanki jeszcze pełne i nóż w plecach jaśmin krew
jest grudki ziemi czarne gonty tam
gdzieś
drzewa rodzą
ołów
(Bieszczady 2008; Gromadzyń)
