Zapomniałem, i o to chyba właśnie chodziło.

Naprawdę zapomniałem, to przerażające.

Wcześniej chodziło mi o jakiś przylądek.

Ale z niego zrezygnowałem, bo myślałem:

widzę to, ale wiem, że tego nie ma.

Dookoła płomienie kręcą swoim kształtem.

Wyjmuję włoska z labiryntu klawiatury.

Czy ktoś potrzebuje jazdy na high’u?

Pójdę sprawdzić, czy jest jeszcze kawa.

Poczekajcie na mnie jeszcze chwilę.

 

Wróciłem, ale jednak.

Zapomniałem. Poeta zapomniał.

Zapomniał o swej kolejnej wersji.

Wersji o granicach wytrzymałości.

Spisane będą wszystkie braki.

I wszystkie kłopotliwe próby

przypomnienia sobie, ale czego.

Wszystkie kłopotliwe próby.

Wyjścia z zagubienia w domysłach i

plątaninie zeznań, porażkach

konceptów, zmyłkach

i zawieszeniach.

 

Nie czekajcie już na mnie.

Czuję, że nie podołam.

Rzeczywiście.

 

Zapomniałem, i o to właśnie chodziło.

Naprawdę zapomniałem, to przerażające.

 

Zawsze można sobie powiedzieć,

że następnym razem, ale to jest jak

prześwietlenie pamięci, to podobne

do prześwietlenia błony fotograficznej,

możesz zrobić następne zdjęcie,

nie ma problemu, ale będzie inne światło,

inna pora roku, inny producent.

 

I będzie się inaczej rzygać.