Oko, ość i śnienie. Zmęczona poświata. Niema,

Narastająca sytuacja - człowiek wchodzący na

Przejściu dla pieszych w tłum z naprzeciwka. Zgrzyt, szczęk,

Klatka spada i trzymasz się niewidzialnych prętów.

Dalej przenoszą cię podmuchy, impulsy,

Pamięć i wyobrażenie owego gdzie indziej. Dalej się zapada

I świat nie należy już do nikogo, tym bardziej każdy

Musi już do końca należeć do siebie. Nic więcej, wszystko

 

Pozostaje na poziomie swojego niedoboru, niczego bowiem

Nie przybywa, trawione promieniującym układem

Braku odniesienia, na tym  poddaszu spadającej

Fazy życia, w dzień, który musimy już wykreślić,

Bo zbiory i kolekcje bibelotów codziennych śladów

Nie tworzą czystych wzorów, są tylko złamanymi

Kierunkowskazami, trzymanymi przez temblak pustki. Tak

Więc nic mniej, bo dalej już dawno się skończyło, kiedy

Były przy mnie odgrywane sugestywne scenki

Przyjaznego bycia razem w pionowym walcu miasta,

Na placu zabaw w dorosłe życie, któremu rośnie już tylko balast.

 

Inscenizacja była szara, miała spore niedostatki i

Między dużymi przerwami, po wielu dniach żmudnego pchania

Swoich żaren, zabierała mnie w najdalsze podróże

Nowej wiary w przekroczenie nowych wnyk,

Apetycznych zasadzek i miejsc towarzyskich uciech.

Bielmo się skruszyło. Teatrzyk zwinął swoje dekoracje.

Kukiełka zniknęła znad parawanu. Głos przestał się wcielać,

Listy przestały dochodzić. Zamieć się zaczęła, wiry

Wyciskały oczy. I potem już tylko piwnica, szeroka, rozłożysta

 

Jak taras, z długim, złamanym w pół korytarzem, niski,

Wklęsły strop, wilgotna jak ssana zapałka, piwnica

Najgłębszego nieba, ciemna i zbiegła. Tam widziałem

Spód. Żelazna belka podtrzymująca w poprzek dom.

Żarówka z wosku. Byłem poboczem tej wędrówki.

Ogarkiem drogi. Nie pamiętam zerwania się gwiazd.

Nagły gwizd przeszył komuś plecy i odjechał tylko

Dworzec. Raziło zimne światło, peron urwał się jak skarpa.

I teraz nie wychodzisz już nawet z siebie, choć nikt

Tego nie oczekuje, bo też nikt nie mieszka już w tobie.