Hubertowi Dobrzanieckiemu

 

Oto uścisk na drogę

i sentencja. Spodziewaj się czegoś pokrzepiającego

 

i krzepnącego w gardle jak gips,

jak ręka włożona w ranę

(coś stęknie i przejdzie na drugą stronę)

 

Oto płaczący ojciec

na obrazku: alegoria, autobus, Amsterdam

 

elementy zazębiają się i posuwają

do przodu bezzębne,

pisze się z pasją książki telefoniczne,

wykupuje się gromnice i sznurowadła,

stwierdza się, że sery bardzo podrożały

 

i myślę, że tego całego „świata” nie ma,

że wymazano nas, namaszczono gównem,

pchnięto do życia. Uścisk na drogę

 

i sentencja, że trzeba się uśmiechać i zwierać pośladki,

że niby coś jest po drugiej stronie

i że jesteśmy dziećmi sensu,

a kosmos jest pełen naszego boga,

 

no to już wiesz,

czym jest heroizm humanizm

i chuj.