Arytmia

 

Szarpane tętno, przetarcia. Ponieważ pożar dopiero się przyśni,

na razie jest cisza, noc, piszę dla ciebie pod kołdrą. I wiem,

że mogę obiecać ci wszystko, bo rano wstanę, odsłonię okna

i spróbuję zapomnieć. Znów będę słuchać Placebo

 

i zwijać bandaże. Czytać recepty. Ponieważ to się rozwija zaraz przy sercu,

ma kształt pięści. Ma kształt bólu. A potem poznają mnie właśnie po bliznach.

Zostaną iskry, okruszki ognia. Deszcz w nocy. Burza. Dom,

który zbuduję dla nas z zapałek, kiedy zapytasz, jak mogłaś

 

znowu tak się zgubić, zasłabnąć, zapaść na wiersze, zarazić się

ogniem?

 

 

Szumy

 

Dopiero nad ranem coś pękło, coś się urwało. Może dlatego ten dzień się zaczyna

od końca, jak przewinięta taśma, złamane cd? Tymczasem ktoś się obudził i wyszedł,

ktoś inny wchodził i zbierał butelki, wyrzucił śmieci. Właśnie po tym poznaję,

że to miejsce nie jest twoim domem, w tym obcym mieszkaniu

 

jestem obcym wcieleniem, jak starty szkic, niepełna remisja z ciągle wczorajszym

dubbingiem. Dopiero potem próbuję to jakoś pozbierać, odnaleźć klucze,

kawę i roztrzaskany telefon. I właśnie w tym punkcie zaczynają się szumy, trzaski,

urwane sygnały, zaciera się film posklejany z kawałków,

 

jest coraz zimniej; parapet, okno, kolejny dzień deszczu,

w gardle znowu rozwija się guz, wrastają stemple na ustach.