Lata zrobią swoje. Zimy też. I będzie wrażenie,
że tory wciąż wiodą w przekrój przez epoki,
koniecznie w języku nagrzanej w Berlinie.
Bitte um eine Barause, bitte sich tapfer halten,

ta maszyna stanie między połami płaszcza,
ale gdzie się zatrzyma? Może na drugą nóżkę
zdejmiemy buty? Staniemy na peronie? Koniecznie

zdejmijmy buty i w największy tłum. Florecistki,
blacharki, bibliotekarki, koniecznie ktoś o kulach
zupełnie bezradny, i hipisi, i punki, i nawet policjantki.

I zaraz koniecznie zmierzch. Obejmij. Niech zadziała.
Ten z młotkiem na długim trzonku. W powietrzu meszki,
wszyscy spoceni, ktoś wyciąga nogi, wszyscy chcą kochać,
nagle świst, ruszamy, płoną ogniska, płoną znaleziska.