Valdens Maskarada

 

 

"Piramida"

(Z "Księgi Zmaz")

 

 

   Było cicho, ciemno i chyba wszyscy spali. Tylko ja patrzałem przed siebie. Było za ciepło, za ciasno i żadnych szans na przewrotkę z boku na bok.

Za plecami leżała jakaś dziewczyna, chyba Biała, i napierała.

Ja, na samym brzegu łóżka, kołysałem się i myślałem .Przychodziło mi do głowy to i owo. Najczęściej jednak to: 

Że spadnę.

W sumie gdyby nie poręcz i sznurki na szyi, to spadłbym. Dno było niżej. Zawsze jest.

 

Tam też spali ludzie; na hamakach rozpiętych od drzewa do drzewa, na kocach, a inni normalnie - na boczku.

U podnóża tej noclegowej piramidy schodkowej było jezioro, a nad jego brzegiem leżał on.

On też się wiercił i nie mógł zasnąć. Nie wiem skąd wiem, ale wiem, że on był z czarnego lądu. I niby różnica położeń, barier, wszystkiego, a jednak łączyła nas jakaś dziwna, zawiła zależność. Jakiś ruch wolnościowy, co uzależnia z natury swej rzeczy. Coś podobnego.

A jak to się stało? Kiedy? Nie dojdę. Ale chwilę później Biała szepnęła czule w mrok, skinęła ręką i już leżał z nami. Nieznajomy ze znajomymi.

 

Teraz sytuacja była diametralnie inna.

Ja leżałem z tyłu, ona w środku - łyżeczkowała - a ja ledwo dostrzegałem.

Wiem tylko, że ona cichutko powiedziała do niego "tato" z przekąsem i, w miarę możliwości, pocałowali się w usta.

Niby dziwne, ale ja miałem w tym momencie całkiem inny problem:

Nikt nie chciał czarnego dziecka.

 

 

 

 

 

 

Tomek Ososinski

 

 

 

 

Pisanie w języku obcym

 

Nieznajomość języka nie jest żadną przeszkodą. Pisać możesz nawet w języku najbardziej ci obcym. Na nic się nie oglądając zacznij po prostu kreślić znaki idąc od lewej do prawej, po dojściu do końca linijki zaczynaj znowu od lewego brzegu, potem znowu itd.. Musisz tylko uważać, aby rzędy były równe: żadnych zachwiań duktu, żadnych kleksów.

 

 

Fortepian

 

Fortepian jest tak naprawdę rodzajem wielkiego zegara. Dźwięk, który się z niego wydobywa, to głos uwięzionej wewnątrz kukułki. Ponieważ sam jej głos byłby dla słuchaczy zbyt monotonny, fortepian wyposażony został dodatkowo w klawisze i pedały. Służą one pianiście do tego, by odzywającej się kukułce mieszać szyki.

 

Czapka niewidka

 

Czapka niewidka zrobiona jest ze zwykłego materiału, przeważnie z płótna lub wełny. Dostaje się ją w przydziale zaraz na samym początku. Jest bardzo przydatna: skutecznie chroni przed deszczem, upałem i owadami. Złośliwi koledzy uwielbiają chować ją po lekcjach rudemu Piotrkowi, synowi dozorcy. To ich ulubiona zabawa.

 

 

Wachta

 

„Ciemność na widowni!” – zakrzyknął majtek wychylający się z bocianiego gniazda.

Delikatne smyczki – to drobne fale bijące o burtę statku.

Bębnią kotły – to gdzieś w oddali słychać grzmoty.

Na dźwięk zbliżającej się burzy marynarze zawijają się starannie w sztormowe płaszcze i układają na kojach. Sen spływa na nich prawie natychmiast.

 

Miłośnicy opery

 

Ich twarze są szlachetne, ale od częstego rozkoszowania się sztuka jakby nieco rozmiękczone. Mają rasowe wargi, pod którymi tkwi za krótki podbródek.

Znają już tekst libretta i nazwisko dyrygenta. Wiedzą z góry.

Gdy gaśnie światło i podnosi się kurtyna, wzdychają głęboko i zamykają oczy.

 

 

Pałac

 

Na kamiennych schodach rozłożony został czerwony dywan, ustawione kwiaty. Przed wejściem: balustrady, biel murów. W górze: ufryzowana, biała kamienna głowa.

 

 

Oczekiwanie na gości

 

Romantyczne przygody, romantyczne życie na odludziu, w wieży. Grube, skórzane walizki. „Nie czekajcie na nas” – wołają wyglądając przez gotyckie okno – „nie czekajcie”.

 

Indianin

 

Prawdziwy Indianin jest tylko jeden: jest bardzo stary, ukrywa się.

 

Stare mapy

 

Półwyspy na starych mapach mają kształt kciuków, pogrzebaczy, glinianych dzbanów. Siedzący w domowym zaciszu kartografowie przeszłości nie znali jeszcze języka Zatoki Botnickiej i Wołgi. Opowiadali więc o wszystkim we własnym narzeczu.

 

 

Książka

 

Krążąc pośród półek wyszukują te najstarsze, delektują się ich zapachem. Zapachem, którego książki nabierają w samotności.

Mają nadzieję, że uda im się kiedyś odnaleźć tę najstarszą, nigdy jeszcze nie otwieraną, czekającą specjalnie na nich.

I czasem rzeczywiście się udaje. Odnajdują ją gdzieś w głębiach przeszłości i wydobywają na światło dzienne. Odtąd książka ta nazywana jest ich imieniem.

 

 

Nauka rzemiosła

 

Najpierw dostrzec kolor nieba, potem stopniowo uczyć się wpisywać go w przedmioty codziennego użytku: łyżki, meble. W końcu potrafić ścierać z przedmiotów całkowicie ich ziemską barwę i przemieniać je w błękit.