Rafał Baron
amnezja
wraca
wrażenie, że coś nas mijało jak dziką wyspę
i wsiąkło w jej grząski grunt
niewidocznie.
o zmierzchu jest już tego pełno. miasto zamienia się
w morze.
przed każdym skrzyżowaniem reflektory samochodów
kołyszą się jak ławice świetlistych ryb
w toni wieczoru.
gdy pękną tafle ścian, przejdziemy przez dzielnice
bez nazw, odbijając się z mulistego dna.
oko otwarte na przestrzał
i migawka :
rosnąca, głębinowa fala. centyliony światów,
jak granat nocy wdzierający się w skrzela.
poranna stopklatka. mieszkanie przy stacji. tory. tory.
pociągi zstępujące na wychłodzoną ziemię. głosy.
wyrwa w pamięci. jedynie pewność potopu
czającego się w deltach ulic.
styks
pytałaś, więc przyszedłem do ciebie zza styksu
tutaj i teraz czuję się jak powtórnie
przychodzący. po twojej stronie gęstnieję
wchłaniam świat, pożeram go, połykam,
aż cały przedostanie się do krwiobiegu,
zainfekuje mnie po krańce, aż stanę się
jego korzeniem. najpierw pokażę ci
jak pozwolić przeniknąć się toksynom.
nie będziesz umierać długo.
twój wzrok podszyty mgłą będzie gasnąć.
potem spróchnieją ci tęczówki, lecz zdążysz
ujrzeć martwy organizm zamknięty jak drzewo
w zeschłym liściu. uczepieni siebie przetoczymy się
powoli, odsłonimy owal czerni, który został po mnie,
na drugim brzegu.
śnij o martwych rybach, płyń wśród nich
falą ciemności po dnie. oszalej od ciszy,
rozerwij sieć, obudź się po drugiej stronie.
czekaj na odpowiedź
Piotr Falkus
Zimaj
W mojej duszypułce zimaj,
chociaż ludziewanny się cieszą,
jazzrywają kwiatysiące.
W mojej duszypułce zimaj,
tylko płaczekanie, nadziejabłoń,
z której zrywam siebie wiaręką
wciąż na nowoc.
Księżycałun jasnocy
Księżycałun jasnocy, znowiu,
błagambrozja Twoich warg, pragniebo.
Zmysłyszenie, w które uciekam, martwój.
Ukorzenie drzew i warkoczerwce, stanowią
jedno życiało, w które się muzapadam. Trwanie,
i nie potrzeba już reszty. Minutykanie
zegarów, płaczarowanie.
Nigdy nie uwolnię się z tych wenocy. Zawsze
już będę tym samym strachłopcem,
bojącym się mokropnie tłumilczących
grubych codziennościan.
Słowieczór
Słowieczór, ciszamotanie się serc,
ucieczkawka, ból miłościska.
Twoje szałzy, chcę je pozbierać, zlać
do flakonikogo. Nie umiem.
Niedługo znowu nadejdzie niegodzień,
zajmiemy się życiemnością,
dnem uczuć. Ucieczką.
Ale zostanie pamiętaniec,
chwil pięknych, choć smutnych,
cudowniebieskich. Naszych.
Bożena Brzozowska
aż. awaryjne lądowanie na kurze łapki
adorując
bluszcz błagał
cierpliwie czekała
dodając do e. emocji
filigranowe granulki hazardu.
horyzontalne igraszki jednoczyły
kameleona.
lawinowo, łatwowiernie łącząc
w matowe matryce.
Nocą nieujarzmiona natura obnażała
omdlały ósmy paragraf.
piegowata patera pewności pilotowała
powoje puchatego rajdowca.
ramię w ramię.
rekordowo, relaksowo i rezolutnie
sekretem sekund, skalą skandali
studzili tekst
teatr urokliwy, uwagą ubarwiony
wielbił walory varietes.
wielowymiarową wiernością
występowała zachmurzona
zalotna zmienniczka.
zziajana żabka żonglowała życiem.
Beata Kozakiewicz
K
LLLLLLLLL
OOOOOOOOOO
NNNNNNNNNNNN
OOOOOOOOOOOOO
WWWWWWWWWWWWW
AAAAAAAAAAAAAAAAAAA
NNNNNNNNNNNNNNNNNNNN
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII
EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE
nieznany żołnierz
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++
