WICHROWE
Słowa, karuzela
Galaktyki, osadzonej
na szyi, schylam się
po długopis i wpadam
w tunel metra, jak
pocisk wystrzelony z
warg: ślina – tak
bliska Słowu, akh!
Struny ze splecionych
nerwów, na gitarze
zamiast strun
zakonserwowane
dendrytowe drzewo
Systemu nerwowego
pięciolatka?
Jaki dźwięk wydałby
nerw policzkowy,
gdyby znalazł się
pomiędzy strunami
maleńkiej harfeńki?
Co na wątrobie, to
i między wersami.
Muzyka wirującej wątroby knura
świeżo po ciosie obuchem.
Po prostu piszę o fazie,
która jeszcze się nie skończyła.
Kiedy było wczoraj?
Rzędy zaparkowanych samochodów,
matryce tablic rejestracyjnych.
NAJPIERW
jest gałąź dymu, potem
czerń, po bliższym przyjrzeniu
się brąz wtapiająca się w czerń,
czasami najpierw jest po potemie,
czasami bo mnogość czasów,
już dawno rozwarstwione
rozwarstwia się ponownie,
pączkowanie i struktury drzewek,
zwielokrotnione przenikanie
się płaszczyzn jak u Jaremy,
w jednym z miejsc zostaję
zdany na siebie, o ile sam nie
zostałem miejscem, miejsce
jest ruchem, nie umiałem wyjść
z własnego cienia, czułem się
więźniem własnej głowy, po
co widzę, a teraz poszedłem,
a teraz byłem,
a teraz byłom (aby się
oddzielić od płci); poezya
bywa
wysuwaniem się poza język,
który tępo nas ogranicza, cóż to za
nowość, że narzędzia ograniczają
twórców, cóż to za nowość, że narzędzia
wyzwalają twórców od dzieła, tak
jak materia ogranicza umysł,
((kamień
nogi, pula snu,
wygięte obręcze
pamięci) fraza sprzed miesiąca)
czyżbym został lingwistycznym
lunatykiem, którego przestały już
drażnić spodnie śmierdzące w kroku?
Jak się mają czasowniki
do czasu? Do czasu
geometrycznego, ba, a
czas umysłu nie
jest czasem astronomii:
czas mózgu: od pierwszej iskry między
synapsami w łonie, do ostatniej iskry
wstrzymanej paliczkiem śmierci.
I tak jak mówili: do ostatniej kropli krwi!
będziemy mówić: do ostatniej
iskry w mózgu!
Najlepszą konstrukcją czasu,
o ile czas ma konstrukcję
(wierzę w plazmę czasu,
żadnych linii, spiral
i sinusoid),
jest czas: I have been.
