Joanna Dziwak
Real
W śnie ten w czarnym pyta, czy dam mu
chusteczkę, a przecież nie mam ani jednej
jego książki, więc jaka tam ze mnie zainteresowana
blogiem, kolorem i pismem activist, w którym suplement
najlepsza zabawa jest tuż przed końcem objaśnia
wszystko na kolejny miesiąc. Czy czujesz się
już zbawiony? Nie czas na emo wiersze. Krajowe
browary załatwią dziś wszystkie nasze problemy
w promocyjnej cenie, zapalniczka gratis. Więc
chodź i podpal mój świat, podam mu tę chusteczkę.
Niech się wytrze.
Jola Grosz
Izby
izolowana w stosunku do hałasu kuchnia,
w której można kolorować TV i zrezygnować całkiem
z odległej władzy dostawcy balkonów
w czas przelotnego deszczu,
gdzie człowiek ciężkiej pracy
może być pewien suszarki do włosów
monolog
to pokój i dwa łóżka, w których można ujadać,
zrezygnować z fotela na rzecz teczki
oraz łazienki w czas przelotnego deszczu
można też przystosować dla trzeciej osoby
składane krzesełko
monolog to również pokój na poddaszu
gdzie cenę redukuje 1,90 m wysokości:
dwa zrezygnowane łóżka w pokoju gościnnym
wyposażonym jak kuchnia w mikrofale
gdzie mistrz łóżka i teczki pojedynczej
może ją uzbroić w łańcuch, może też
łańcuch przystosować dla trzeciej osoby
bilokal
to dwa miejsca i trzy łóżka, kuchnia wyposażona,
można w niej ujadać, teczkę uzbroić w łańcuch dwułóżkowy
mistrz sypialni jeśli zrezygnuje z balii w łazience
w czas przelotnego deszczu to ma bilokal i dwa miejsca
a to już świta, może wtedy ujadać w pokoju gościnnym
uzbroić kanapę dwułóżkową a nawet
przystosować ją dla czwartej osoby
trylogia
trzy miejsca i cztery łóżka, z drugiej strony gotowanie
mistrz sypialni może rozłożyć kanapę, Francuzi wolą łóżko
ale jeżeli jesteście gotowi zawrzeć, wyrzucić na wolny brzeg
i zrezygnować z kampanii łóżko, obyć się bez parasola
to czeka was wesołe miasteczko, drzewo sosnowe,
przybliżająca apteka, szpital z możliwością dializy
i kiosk z wyposażeniem do palenia. Warto zawrzeć.
Bartosz Sadulski
piękni martwi chłopcy wysyłają pocałunki
niesiono przez nasze wsie trumienki
wyglądające jak bombonierki ze słodką
zawartością – żadnych niespodzianek
śpiewano a lament zalepiał usta jak farsz
niebo w kolorze rozgotowanej kaszy
marzec mógł być dobrym miesiącem
gdyby się nie skończył – teraz kartonik
i ciało jak rodzynka w spoconej garści
w każdej z trumienek powietrze gęste i cierpkie
jak przeleżały agrest zbierany w smutne dni
kiedy nieprzeczytane książki i niekochane
dziewczyny to ta sama przebojowa historia
wyobraź sobie nikt nie płakał - robiono zmarłym
zdjęcia a oni się uśmiechali odwzajemniali pocałunki
bartek umie sobie radzić z umarłymi
ucieczka zakłada tęsknotę
w. bonowicz region
wyłowione z rzeki dzieci są martwe
nic ponadto - na jaką przynętę złowiono
te aniołki czy kiedykolwiek żyły z jakich
stron przypłynęły i po co – nie wiadomo
w naszej okolicy masowo topiono kocięta
nocą wracały wchodziły w sen jak w rzekę
kotłowała się ciemność była jak bagaż
w którym wrzucono nas do rzeki
także tak – woda zamiast powietrza
pęcherzyki płucne i usta nie do pary
nie da się ukryć – ktoś czeka na dnie
ma ciepłe dłonie i twarz wtopioną w tło
bartek uczy się pływać w brzuchu ma dzieci
przebrane za kocięta rodzi je dłońmi - nieważne
Piotr Lamprecht
Jeszcze przez chwilę
Wrocławski Plac Wolności nie jest już tym samym placem. Pozostały obnażone plecy kościoła św. Doroty. Cegły nie muszą być obnażone, a jednak są.
Nagość która przetrwała stulecia ludzkich klęsk.
Dzisiaj trochę myslałem, ale też wcale nie musiałem.
Ona była i też wcale nie musiała być. Byliśmy pod chmurami. One nie miały nic do tego i też nie musiały mieć.
W tym miejscu trzeba zdobyć się na szczerość.
Nie znam jej imienia, a jednak jestem zuchwale pewny, że w tym mieście czeka na nas jeszcze coś co się może zrymować. Z całą pewnością razem próbujemy czekać
tu na zbawiciela, ale nie chcemy mu się napraszać.
W końcu to on zbawia, a nie my.
I nikt rzeczywiście się nie spieszy tylko ufa.
Czekając podglądamy staruszki karmiące gołębie, sprzedające dzikie kwiaty
i żebraków prowadzących ze sobą długie, nocne rozmowy.
Mamy czas, jesteśmy młodzi.
Ona odwróciła się plecami do kościoła św. Doroty.
Gdyby chociaż zdobyła się na szept mógłbym z niego wyczarować kolejny dzień. Bo przecież szept jest kolorowy. Ale go nie ma.
Tylko plecy naszych Matek.
Ona czeka na powód i chce być dobrze poznana.
Chce aby się na niej dobrze poznano.
Każdy naiwnie wierzy w jej niewinność, bo nocą
zamienia się w opiekunkę sierot - matkę nocnych ciem.
Teraz rodzi ciszę w cieniu pleców św. Doroty.
Będziemy jeszcze pewnie tak stać przez chwilę dopóki nie urodzi
i nie zostanę ojcem.
