Kacper Tekieli

 

Artura Schopenhauera trzy

antydota na ból istnienia

 

 

Artur S. wsłuchiwał się w nuty Bacha
tonąc w fotelu z zamkniętymi oczami

podróżował do Indii, rozluźniając

pragnienia, zapominając o sobie

zepchnął sąsiadkę ze schodów
(powodując jej trwałe kalectwo)
aby następnie przykryć ją
płaszczem empatii
choć niektórzy mówią
że go po prostu wkurwiała

 

 

 

 

Animal metaphysicum ?

 

 

zgniatam jesienny suchy liść

rozpada się na setki aniołów

które duszę w dłoni i zrzucam

 

na ziemię

 

letnią kroplę spragnioną smaku trawy

łapię do ust, a następnie mieszam

z resztką wczorajszej wódy

 

śnieżynkę lecącą do ukochanego

palę na stosie swojej twarzy

a

Boga trzymam pod kluczem

i obiecuję cuda

by sprowadzić go na ziemię

 

 

 

Odcienie czerni

                "Przeraża mnie małość wszystkiego

                 dla czego można umrzeć" Atanazy Bazakbal

 

 

 

Odchodził zeszłej zimy

w swoim łóżku

z szeroko otwartymi oczami

jednak nikt z nas

nie zapalił mu światła

nawet na chwilę - mówił

sufit nie stracił

swojej nieznośnie czarnej

jednolitości

czerń była w miejscach

gdzie niegdyś słońce

pozostawiło wypłowiałe ślady

była w rogu - tym koło okna

gdzie co rok zalęgały się mrówki

a co najgorsze, była koło lampy

w samym środku

nie do wiary - krzywo się uśmiechnął

tam jest jeszcze ciemniej

 

 

 

Dzień A

 

 

w dniu A

zakończył się spektakl

aktorzy wyszli na środek sceny

wykonali ukłon i pożegnali się

na widowni ludzie

uczynili podobnie

 

a miasto zamarło

 

nigdy nie zaczęła się zabawa
bo aktorzy zniknęli niczym duchy

w dniu A nic nie było tak jak przedtem

choć zmiany rodziły się boleśnie długo

 

 

 

Sny

           "Niewiarygodny jest ten, który źle sypia"

                                           Emler Palter

 

wysiedliśmy na losowo wybranej stacji

musiałem złapać Cię za rękę

i uciekać bo jakiś wielki głaz

leciał prosto n nas - jak w filmie

chyba dziwię się bardziej niż Ty
a powinienem być przewodnikiem

 

 

nie wiem czy nie tracę wiarygodności
czy nie śmiejesz się ze mnie, że nie mam
nawet jednego bezpiecznego miejsca

że zewsząd muszę uciekać

 

Długie Pobrzeże

 

 

śledzę Cię lornetką, po drugiej stronie rzeki
zaglądam do sklepów na Długim Pobrzeżu

zapuszczam wzrok między nogi Żurawia


tafla Motławy
odbija całe szeregi
wygłodniałych
po długiej zimie gołębi
a dwadzieścia metrów dalej, Ty
pośród kolorowych
falujących od wiatru kamienic
do góry nogami
przecinasz oś lornetki

a po Tobie
potężny holenderski jacht
zmieszał gołębie
ludzi, kolory
nie widzę już nic – osuwam się na ziemię

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Genealogia

 

 

schował się Panu Bogu pod powiekę; całkiem podstępnie, gdy ten twardo spał

soczekwa kontaktowa jak warstwa ozonu dzieliła go od czarnej kuli oka

w końcu znalazł dziurę

 

mordercy wbiegali z karabinami do świątyń i modląc się strzelali do ludzi

psy zagryzały koty potem z drgającymi sumieniami

same rzucały się do rzek krwii spływających z czterech stron oka

do ciemnego punktu

tam zło i dobro ostatecznie zjednoczone wysyłano daleko