Jakub Grzywaczewski

 

 

w sztuce 1+1 może dać każdą liczbę za wyjątkiem 2

 

przyjdźcie do siebie nazajutrz. bo w przychodzeniu zapisana jest magia, smutne zastanawianie się, którego boga by wezwać na

pomoc: Aspiryna? Klina? Wymiota? na wielu jest już o

wiele za późno. powiadam wam, niewierni, nawróćcie się w porę. oj,

opuszczasz mnie złota rybko, i ty wczorajsze menu. a jest

to dopiero początek pamięci – nawraca się ciągle czas:

 

preparuj mnie, przenikaj –

rozmieniają się usta,

rozwiązują staniki.

zza ścianami przecierają się głosy

szczere jak głos policji.

rozpuść mnie, namaluj, o błędna

od bębna do fugi,

przepuść mnie przez lustra napięte jak gamy.

i czuję jak przez roziskrzone zmysły

rozedrgały się morskie prądy –

panny avignonu zstępują z sztalugi.

 

wiatry są ciemne jak popołudnie. to była niezła noc zaklęta muszelko. zaklęte kafelki czy posprzątacie się same? gwiazdozbiory słoneczników, spirale mandarynki czy przemówicie? bo słyszę jak przemawia do mnie w wielu językach kukułka. nie potępiaj mnie doniczko sąsiada. zakazane podróże  przez  trawnik ułóżcie się same,

 

 

Przeddzień jesieni

                         

                                      Matce

 

światła i czas latarek parujące jak mgły, wieczór

oblegający domy pełne ognia i nafty, zanurzenie

w głębi stawu i wejrzenie na całość istnienia, słowo miłość

poznane w języku ciała, lektury pospieszne jak przedostatnie dni

lipca – oto obrazy mijanego świata. czy to jedyne drogi pamięci?

Geber ibn Hajjan poruszający przekładnie materii, cisi alchemicy

widzący w szklanych konchach jak ostrożnie waży się koniec,

Maria Prophetissa i najcudowniejszy wynalazek epoki.

skąd się bierzesz kamieniu – poranku roześmiany

jak dziecko? w tej chwili we wszystkich zegarach w domu

utlenia się czas. a jednak nie wątpisz, że coś zostanie po tobie.

umierasz spokojnie, jak przedednie jesieni.