Marcin Gałkowski
z cyklu: po alkoholu
***
że niby po alkoholu w tramwajach nie ma tłoku
a na ulicach jest więcej przestrzeni i języków?
ja widzę tylko niedopałki cień wzrastającej nocy
***
że niby po alkoholu bywam wulgarny i agresywny?
ja jeszcze znajdę tego skurwysyna co to wymyślił
***
że niby po alkoholu lepiej piszę? nie zauważyłem
za to implikuje się dusza błazna i głośniej cieknie mi
wnętrze
Michał Kurzawski
Dwadzieścia ziarenek ryżu
Te wieczorne esemesy są czymś w rodzaju
rytuału uwalniającego eteryczny zapach braku.
Zbyt duża ilość eufemizmów w moim
życiu dała efekt impersonalny.
Nawet nie mogę o sobie powiedzieć,
że jestem przechodniem lub oczekującym
w kolejce po nienajświeższy kieliszek chleba,
gwarantujący wypełnienie chwili epizodycznymi
postaciami, od których w przyszłości
można oczekiwać jedynie świątecznych życzeń.
Pewnego dnia na dnie szuflady znalazłem
dokładny opis umierania i rozkładu;
na chwilę zapomniałem, że istnieją
adresy i telefony, i zapadła cisza
jak w zbiorowej mogile, oznaczająca
w najlepszym wypadku zgodę na niedorzeczność.
Ponoć świat widziany z góry jest piękniejszy.
Może dlatego bóg nie dostrzega, co tutaj się dzieje
i ślepo rozrzuca kolejne ziarna ryżu
Ania Wrona
***
moje nagie ciało wpisałeś
w biel ulicy
jak papierowe samoloty
w szpitalną salę
kiedy badaliśmy odległość
blisko wydawały się drugie drzwi
jak odskocznia od
szarych ulic szarych balkonów
jak mimochodem zapięte spodnie
mówisz o miłości bez strachu
i zapalasz papierosa
kiedy ja próbuję dostać kolejny orgazm
udawany jak śniadanie które
podajesz mi do łóżka
potem z rozbrajającym uśmiechem
zabierasz moją prywatność
i wychodzisz
moja ulica to 20 minut
twojego szczęścia
Joanna Vorbrodt
o brzegach stromych i skalistych
newralgiczny obszar kobiet polarnych
zagina się pod bezspornym kątem
zmienia kierunek przed zmrokiem i
w czasie jego trwania
zakręt czasu na elipsach
draperiowe kulisy nieba
od zachodu do wschodu słońca
zorza przechodzi przez okna
Damian Gądek
rybo-branie
w samochodzie
współżyję z szybą
jak z wyimaginowaną kochanką
na styku fantazji
pomiędzy kolejnym stukaniem
przeprowadzam z tobą rozmowę
jak operację na otwartym sercu
zamiast narzędzi chirurgicznych
mam haczyki spławiki i żyłkę sprytu
personelem są rozrzedzone uśmiechy
jedziemy nad Wisłę
jedziemy nad Wisłę
powdychać DNA
skażonych ryb
Jerzy Rybak
bez tytułu
Śnieg rozluźnił trochę tę ziemię. Wczoraj sto jeden razy spotkałem się z nauką. W połowie
lat osiemdziesiątych Stasiuk odzyskał nadwątloną wiarę
w sens pisania. To nic nie znaczy powtarzam. To znaczy
nic.
*
Zacząłem opisywać nasze życie. Najpierw zaprojektowałem Twoje piersi
czarnym atramentem. Później długo myślałem,
czy to przystoi, czy można zaczynać historię od końca, którego w istocie się nie zna, lub którego nie jest się pewnym. W latach osiemdziesiątych Stasiuk czytał Haupta, odzyskał dzięki niemu nadwątloną wiarę w sens pisania. Zastanawiam się, czy przystoi nie identyfikować kobiecych sutków, bezceremonialne odejść od zmysłów. Czy smak kobiecych sutków coś znaczy. Czy znaczy nic.
*
Zostałem wmieszany w piątkowy wieczór. Wmieszałem się. Zmieszałem
widokiem mandarynek na Twoich obnażonych piersiach. W latach osiemdziesiątych Stasiuk mieszkał na końcu świata, trudno mu było dokądkolwiek się wydostać.
Powiedz, czy to przystoi - zwyczajnie nie mieć wyjścia, znudzić się zestawieniem chmur, porzucić mundur smutnego Galilejczyka, zagasić ognisko. Czy coś znaczy brak wiary w koncepcję rysowania map, które znaczą nic.
A.M. Brozic
/'obrastam w siłę'/
metafizykę ubieram na wieczór kiedy
nie wychodzi żadna suma związków skończonych tak samo
nie znalezione limes. zapatruję się na to jednoocznie
pstryk palcami, uszczypnięcie w policzek
sprawdzam na moim kocie czy to nie sen
drapie w piersi tak samo jak wtedy,gdy traciłam oddech
wstaje następne rano. w kieszeni swetra
znalazłam dwa kasztany, które dałeś mi
na starą miłość. wyrzucam przez okno
