Teksty nagrodzone podczas konkursowych imprez „The Battle of Seven Words” – Międzynarodowy Festiwal Opowiadania 2007 oraz IV edycji Turnieju Jednego Wiersza im. Christiana Belwita, który odbył się w ramach cyklicznych spotkań Szerokość Poetycka Zero(5z6)  organizowanych przez redakcję magazynu i Stowarzyszenie Na Rzecz Wspierania Młodych Artystów Grawiton

 

Fotorelacja: http://magazyn-cegla.net/index.php?trzebnicka=82

 

Opowiadanie:

„Jesienna faza Faziego…”

 

Wiedziałem, że tej jesieni coś się zmieni. Nie coś! Wszystko! Szarość muru, stalowość krat, zapach palonych liści, wyraz twarzy sąsiadów- wszystko. Nawet każda z wielu pór dnia- i świt i zmierzch. Wszystko wskazywało właśnie na to! Że coś się zmieni!

 

Tak dalej żyć nie można!

 

Czułem każdą częścią ciała, że kolejna jesień za tym cholernym murem i cholernymi stalowymi kratami mnie zniszczy, zdmuchnie, pozbawi. Tu zapach palonych liści, twarze sąsiadów mówiły: ucieczka, ucieczka, ucieczka…

 

Tak odbierałem to nie tylko ja. Zebraliśmy się całą paczką. Całą cholerną paczką czterech niedźwiedzi, zarąbiście groźnych niedźwiedzi - ja –Fazi, Uszatek, Koralgol i Puchatek.

Jeśli ktoś się w tym miejscu dziwi: jaka siła takich osiłków tam trzyma?

Odpowiem: siła woli.

 

Do tej pory! Ale jak już wspomniałem coś cholernego podpowiedziało nam co mamy zrobić.

 

Plan:

Wziąć się za bary z siłą woli i ją złamać

Odliczyć

I wyjść za bramę strojąc najgroźniejsze miny. I tyle. I nic poza tym, bo  i to już może być za dużo na biedne skołatane jesienią nerwy niektórych. Taki zawód.

Potem tylko my i Wyspy Szczęśliwe…

 

Nastał świt. Zamykamy oczy. Wyznaczamy liczbę 100 i do niej odliczamy zanim zrobimy decydujący krok.

1…2…3…100!

 

Wyszliśmy! Kurde…robiliśmy miny na darmo! Żadnych strażników, nikogo.

Za tym cholernym murem też nic?!

 

Jak to się mogło stać, że nagle wszystkim się przypomniało, ze istnieją Wyspy Szczęśliwe?

Nie zgadlibyście…

 

Puchatek był ich wtyczką. Sprzedał nasze plany za miód…

I im też się zachciało…

 

Marta Wawrzosek

 

 

z rytuałów pogrzebowych

w tej mitologii nie było miejsca na przypadek:
nasi drodzy zmarli niecierpliwi jak listopad

rozciągnięty między deszczem a mrozem
kiedy ich mowa jest gęsta jak mgła

 

nasi drodzy zmarli wyszli z wprawy ale lubią
mówić o sobie głosem cichym jak pierwszy śnieg

opowiadają o pochmurnych krainach skutecznie

pomijanych milczeniem w naszych rozmowach

 

wszystkie pocztówki listy wysłane bez adresata

żeby tylko nie pisać o śmierci słuchać bajek

o dobrym jezu karmić zmarłych słodyczami którymi

 

wypychają sobie usta jak pieśnią z którą

przychodzą w nocy i zostawiają ślad na twoim policzku

mówisz że umierasz - to prawie tak jakby cię nie było

 

 

Bartosz Sadulski