RYSZARD PELCZAR
Ur. 4.05.1964 r. we Wrocławiu. Zodiakalny Byk.
Z zawodu sanitariusz. Wiersze pisze od ponad pięciu lat.
Należy do wiernych przyjaciół Saloniku Trzech Muz,
jest stałym uczestnikiem warsztatów literackich.
Wydał dotąd 4 tomiki wierszy:
"Motyle z moich snów" (2002), "Czekając na deszcz" (2004),
"Ogrody zapomnienia" (2005) oraz „Odwracam anioła" (2006).
* * *
znów druga nad ranem
nie wiem co bardziej boli
nocne wstawanie czy sprzątanie pociągów
szybkobieżny
przepocone pończochy
zużyte prezerwatywy
butelka po likierze
nie trawię już tego syfu
może gdybym zawisnął w antyramie
odnalazłbym swoje miejsce w tym pociągu
znów korytarz kolejny skład
nie za szybko bierze zakręty nieważne
obracam ze znajomą butelkę likieru
dziury w jej pończochach nie robią już wrażenia
trawię go jak pies trawę
antyrama spadła
pierdolę tę robotę
siedząc w Gallo Nero
knajpka przy Trzebnickiej
naprzeciwko kołowrotek jestem strzępem nici
która snuje się wokół koła póki się nie zerwie
naprzeciwko dzban gliniany trochę młodych pędów
i korzeń któremu młodość minęła
jestem jednym z nich (rośliny rzecz względna)
najrozsądniej żyć gdzieś pomiędzy poza gliną
naprzeciwko latarnia i tramwaj
oznajmiają ciszę
Przemek Witkowski
ur. 17.01.1982. zły. klasycyzujący. brzydki. przyjaciel tytoniu. Kocha z wzajemnością Wrocław. Cośtam wygrywał, głownie jednego wiersza, gdzieśtam bywał wyrózniony. Doktorant na Wydziale Nauk Społecznych U.Wr. Jego wiersze publikowano w Dreszczu, Pomostach, Cegle, Odrze, kwartalnikach RED i Tekstualia oraz na portalu Odry i Biura Literackiego. W tym roku jego teksty ukaza się również w "Tygodniku Powszechnym".
SEKSENHAUSEN
to dobre miejsce do umierania pocimy się
intensywnie ściany kleją się nam do skóry
mamy ciała niebieskie może sine wszędzie
silniki dieslowskie i kości przeznaczonych
na rzeź jakie smutne są te zwierzęta nie znają
nudy pęczniejemy od słońca połyka nas ziemia
i umieramy i jak na dziś wystarczy już wrażeń
dym ze zgaszonej świecy dym z zimowego
komina
Jerzy Reuter
Urodził się w 1956 roku, w Bieszczadach. Mieszka a Tarnowie. Pisze prozę i poezję, jak sam twierdzi, od dziecka. Pierwsze publikacje, to poezja i „Tygodnik Kulturalny” w 1977 roku. Ostatnio, proza i kwartalnik literacki „Portret”. Jest redaktorem działu prozy w kwartalniku literacko – artystycznym „Szafa”. Publikował w „Akcent”, „Portret” „Wyspa” „Szafa”, „Aspiracje”. Z początkiem roku 2007 ukazała się jego książka, zbiór opowiadań „Zdrada”.
Bo ja robię, co chcę
Człowiek robi kilka rzeczy w życiu, które musi. Cała reszta to wielka zbieranina marzeń, pragnień i egoistycznych dążeń. Jeden pracuje ciężko, bo praca uszlachetnia, a inny, wręcz odwrotnie, ma poczucie, że praca go degeneruje i siedzi sobie w domu. To, co musimy zrobić, to pewne czynności związane z fizjologią ciała, a ostateczną z nich jest śmierć. Oprócz tego, co musimy, nie musimy już nic więcej. Chyba, że się bardzo chce. Jeżeli słyszę, że ja coś muszę, to krew mnie zalewa, bo nikt nie pyta, czy ja tego chcę. A jak mówię, że coś robię tylko z własnej woli, to pukają się w czoło, albo uciekają w popłochu. Więc oświadczam stanowczo, ja nic nie muszę. Jeżeli coś robię, to tylko, dlatego, że tak chcę. Kropka.
Mieszkam w bloku wielkim jak stadion. Sześćset mieszkań, sklejonych w wielkie pudło, przyciśniętych do siebie i obejmujących się wspólnymi ścianami, korytarzami, rurami i bóg wie, czym jeszcze. Blok jest jak konstrukcja ludzkiego ciała. Pełno tu jakiś połączeń, naczyń, które zamiast krwi niosą gaz, wodę i gówna. Blok, jako organizm, też musi umrzeć i on tylko wie, kiedy to nastąpi. Zachciało mi się wiele lat temu mieć dzieci i mam. Właściwie, to mam je mentalnie, bo juz dawno zatraciły się gdzieś w świecie. Pewnie tak chciały. Ja na pamiątkę posiadania syna, hodowałem jego córkę, którą kilkanaście lat temu zechciał spłodzić. Marysia miała lat dwanaście, była nad wiek wyrośnięta i przemądrzała. Żyło nam się całkiem dobrze. Robię, co chcę, czyli, nic nie robię, oprócz pobierania dobrej renty powypadkowej i czytania książek o magii. Kiedyś spróbowałem pracować i skończyło się to tragicznie. Zrobiłem to wbrew swojej woli i teraz mam. Coś mi się urwało w głowie i państwo mi za to płaci. Marysia miała rentę po matce. Jej rodzicielka wyparowała do atmosfery, czyli zmarła daleko od domu.
Moja wnuczka, pomimo młodego wieku, posiadała już swój cień. No, właśnie, muszę to wyjaśnić. Każdy człowiek, w pewnym wieku dostaje cień. Ta smuga, ciągnąca się za takim osobnikiem, jest z pozoru niewidzialna, ale tylko z pozoru. Ja, po tym wypadku, widzę cienie i nawet z nimi rozmawiam. To od tych cieni dowiaduję się wiele o ich posiadaczach. Co robią, jak się zachowują w życiu, czy są prawi, czy nie. Staram się tych złych nawracać, ale z miernym skutkiem. Jednego, takiego, zbira blokowego, lałem kablem energetycznym dwie godziny, zanim mi poprzysiągł poprawę. Inną panią, co żyła, wiadomo z czego, przewiesiłem przez okno na trzynastym piętrze, ale była zbyt uparta. Skończyło się skokiem samobójczym – tak pisała prasa. Najgorsze w tym wszystkim jest coś innego. Cienie ludzi nawróconych pozostają ze mną. Muszę z nimi konwersować i pieprzyć o filozofii, o bogu. Cień Marysi rzadko przychodził do mnie i nie bardzo chciał rozmawiać. Widocznie jeszcze jej nie nawróciłem.
Statystyka jest nieubłagana. W moim molochu umiera średnio jeden człowiek na tydzień. Wyliczyłem to sobie w skali roku. Smutne, ale jak już powiedziałem, jest to jedna z czynności obowiązkowych i ostateczna. Przyjdzie i na mnie taki tydzień.
Od tych wyliczeń wszystko się zaczęło. Cień pani samobójczyni doniósł mi, że przed każdym zgonem, pojawia się na ścianie, przy drzwiach, dziwna strzałka namalowana czerwoną farbą. Jakby jakiś anioł śmierci zaznaczał miejsce swoich, przyszłych odwiedzin. Postanowiłem przeprowadzić śledztwo. O dziwo, cień Marysi zaofiarował swoją pomoc. Naprowadził mnie na trop, dając delikatną wskazówkę, bym zaczął od piwnic, gdzie blokowe małolaty, spotykają się w tak zwanym „klubie”. Sprawa zapowiadała się poważnie. Zaopatrzony w kawał kabla i latarkę zszedłem do katakumb betonowego pudła – bloku. Cień wnuczki prowadził. Doszliśmy do drzwi byłej wózkowni, które były pomalowane w różne dziwne znaki. Sklasyfikowałem je jako symbole szamańskie z domieszką woodoo, trącające lekko w symbolikę runiczną Druidów. Mój przewodnik podpowiedział mi, że to wizytówka i są tutaj zapisane jakieś dane. Zacząłem się bać. Kłódkę pokonałem przy pomocy szydełka do dziergania haftów. Wiele lat temu chciałem się tego nauczyć i posiadłem wielką wiedzę na temat otwierania kłódek różnymi przedmiotami.
W pomieszczeniu ustawiony był wielki stół, może nawet płyta podparta, tworząca wielki blat, jak w plastycznej pracowni. Dookoła stało wiele puszek i pojemników z farbami. Ściany oblepione plakatami, tworzyły całkiem miły klimat. Cień zasugerował mi, bym dokładnie przyjrzał się owym malowidłom. Rzeczywiście, po chwili zauważyłem, że na plakatach są wymalowane znane mi postacie. To byli mieszkańcy bloku. Wszyscy już nieżyjący, namalowani byli w chwili swej śmierci. Pan spod szóstki, leżał między nogami kobiety i trzymał się ręką za serce. Pani Stanek z piętnastej klatki, siedziała na klozecie z szeroko otwartymi ustami, jakby się dusiła. Był też obraz, gdzie jakiś mężczyzna, wypycha przez okno kobietę, poznałem siebie. Przyjaciel wyjaśnił mi, że to są sceny prorocze i spełnione, a na przeciwległej ścianie są takie, co mają mieć dopiero koniec. Ku mojej zgrozie, byłem tam też ja. Ktoś namalował moją postać, leżącą na ziemi. Głowa była pęknięta i wystawała z niej kręta sprężyna, jak ze starej kanapy. Pozdzierałem plakaty ze ścian i ułożyłem na stole stos. Potem, polałem różnymi farbami łatwopalnymi. Wychodząc podpaliłem stertę.
Zanim straż pożarna ugasiła ogień, wszystko spłonęło i dobrze. Doskonale wiedziałem, że nie pokonałem do końca diabła, że jeszcze da znać o sobie. Marysia skwitowała to wszystko jednym zdaniem. „Jesteś już trupem, stary dziadygo”, tak mi powiedziała. Wieczorem zauważyłem czerwoną strzałkę przy moich drzwiach. Zamalowałem, a właściwie przemalowałem ją i skierowałem na drzwi sąsiada, tego, co mi kiedyś nie pożyczył dziesięciu złotych.
Siekierę wyostrzyłem pilnikiem, a potem wygładziłem marmurem. Ciąłem tak, by szybko zakończyć. Diabeł nawet nie kwiknął. Kto by pomyślał, że normalny człowiek ma wnuczkę szatana. Niczego nie żałuję. Może tylko wizyt moich przyjaciół cieni, bo po tych zastrzykach, jakoś ich nie widzę. To wszystko, co mam do powiedzenia, panie doktorze. Idę teraz spać i proszę mnie nie budzić przed kolacją.
Macko Sławuski
czyli SlawusPolonus poszukiwany jako Artysta Terrorysta gdyż to malarz NIEpokojowy!
Urodził się w 1677 r.w BoleSlawcu, ukończył Architekturę na Politechnice WroSlawuskiej,
a więc perspektywę i światło ma w jednym palcu, lecz pewnego dnia dochodzi do wniosku, że wszystko to jest złudzeniem i zaczyna malować prawdziwie, swój świat realny, bez fałszywej warstwy, jaką jest głębia. Pod profesurą: Dürera, Van Gogha, Picassa, Michała Anioła, Rembranta, Salvadora Dali, Bruegla, Boscha, Levitana, R. Horowitza, Blake'a, Starowieyskiego, Beksinskiego, Nikifora, Czarneckiej, Smisa ...... dochodzi do własnego stylu tworzenia: „ANATOMIE"
SLAWUS POLONUS
Stany
Usypują świat
MAK gównem
planują nakarmić
.... księżyc
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/stany.htm
Księżyc
...tu jeszcze
MAK
nie zakwitł
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/ksiezyc.htm
Maszyna
Nie ma bardziej skomplikowanej,
nie wiadomo jak ją obsługiwać,
nie napisano instrukcji,
nie dano również gwarancji, że działa
nie można jej wyłączyć...
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/maszyna.htm
Krawcus
czyli stosunek człowieka z maszyną
nagie nogi popędem
nici z głowy
igła...
góra góra góra
\ / \ / \
dół dół dół
NAGOŚĆ UBRANA !!
oni nie używają naparstka
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/krawcus.htm
Zagłębius
Kopalnie
gwałcą
matkę Naturę
...ORGIAAAAAA !!!
w zagłębiu duszy
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/zaglebius.htm
Moja fabryka Kwiatów
w kwiecie
myśli
truskawki
we mgle
http://www.slawuspolonus.art.pl/poeta/fabryka.htm
Justyna Paluch
ur. 4 grudnia 1975 roku we Wrocławiu, dokładnie 100 lat po
narodzinach Rainera Marii Rilkego, co zupełnie nie ma wpływu
na jej pisanie. Pracuje w III LO we Wrocławiu jako nauczyciel –
bibliotekarz. Prowadzi tam również Grupę Poetycką
„HURTOWNIA” — http://www.hurtownia.lo3.wroc.pl/.
Współpracuje na polu literatury i fotografii z „Salonikiem Trzech Muz”.
Drukowała w „Odrze”, „Akancie” i „Cegle”,
jest laureatką kilku ogólnopolskich konkursów poetyckich.
Rusztowania
po wizycie u dentysty
uwiera mnie wyobrażenie
o prawidłowym ustawieniu żuchwy
może wytrzymam to całe widzimisię
a potem wyrwą dwie dolne czwórki
i będę miała swoją ósemkę na szczęście
44 ponoć najmniej potrzebne uzębieniu
wokół same rusztowania
na międzymościu wieczorem ustaje kurz
i to całkiem pocieszające podczas gdy od rana
kurze okolicznych remontów uwierają płuca
słońce zalewa krew
i drga wcale nie lekko w okolicach mostka
na Warszawskim delektuję się bólem
katharsis jest jak wąż albo hiena
drażniący zapach karetki
dzisiaj kupiłam białe perfumy i białą herbatę
uśmierzam
wszystko się zgadza
dość płytki oddech i biały dym
wieczorami chowam się za komputerem
na drodze do mnie uwiera cię miasto
którym na wejściu przekłuwasz mi wzrok
16 września 2006
Marika Kmieć
ur. 14.05.1985 r. w Sieradzu, studentka pedagogiki na Uniwersytecie Wrocławskim, związana z kołem literackim „Anima” w Sieradzu. W 2007 r. wydała tomik poezji „Balkon”.
z wieżowców nie spada się lekko
z wieżowców nie spada się lekko
trzeba pokonać opór powietrza
siłę woli przetrwania i mgłę
wieżowce bywają zdradliwe
można się zgubić po drodze
opaść na gałęzie drzew
i zahaczyć nową spódnicą o antenę
z wieżowców nie spada się lekko
zwłaszcza kiedy powietrze ciężkie
ciśnienie skacze
a w oczy razi dzień
chodź poszybujmy
na wietrze przed snem
* * *
zegary na torach peronach
pociągi ludzi puste
rozmowy pospieszne
znikają w dusznych przedziałach
stukocie kół ciężkich ołowiem
spójrz
jesteś tylko przejazdem
Bartosz Sadulski
ur. 1986 w dniu urodzin Rafała Wojaczka. Publikował w Red., Szafie literackiej, Negatywie i antologii "Poeci z sieci". Od 2005 mieszkaniec Wrocławia. Miłośnik urody wrocławianek.
Wasal
od tej pory każdy wiersz gdzie miasto popiół
i rzeka nie będzie mój zastąpisz najpierw ojca
potem matkę drugą miłość jeszcze przed pierwszą
będziesz chrzestnym moich dzieci poprowadzisz
za rękę przez lasy pełne dzikich i bagna bez wyjścia
będziemy wydobywać siarkę i szybko się wzbogacimy
odziani w skóry zwierzęce będziemy rządzić polaną
na której grzyby może zioła i najmniejsze robactwo
będą naszym królestwem żadne kobiety ani media nie będą
nas niepokoiły postawimy własne miasto z siarki i rosy w niepodległej
republice poezji wygrasz wolne wybory zostaniesz prezydentem
ocalisz język przed trądem wyborcy wzniosą ci pomniki
każda ulica nosić będzie imię tomasz ominiesz rewolucje
idąc po spaczonym mgłą brzegu unosząc dłonią stan wód
uk
czyli królestwo zjednoczone na czas spojrzenia
rozciągające się od okna prawie do rzeki za którą
nie ma podobno nic a nic to kusząca perspektywa
dla odkrywców takich jak my pozbawionych skrupułów
lecz znających topografię swojej ojczyzny gdzie
najwyższa góra to tylko scenografia na czas pobytu
stolica przekładana z miejsca na miejsce we fragmentach
niezrozumiałych cytatach i wyjątkach potwierdzających
brak reguł w lokalizacji miast przyniesionych w bagażu
i rozrzuconych niedbale jak ubrania
w zjednoczonym królestwie kolorów rzeczywistość będzie
tam gdzie my i poza płcią nie będzie granic wszystko
zarośnie trawa która zakryje rzekę i kiedy przejdziesz
na drugi brzeg zobaczysz jak za tobą zamyka się las
Marta Nowosielska
gdzieś zgubiony tytuł, ale ‘coś w pośpiechu’
dzisiaj jest piątek, a ja kocham koniec tygodnia.
wreszcie mogę zrobić ci śniadanie lub wyjść
na spacer z rana, kiedy ty grasz na fotograficznych
sepiach czy gdy lepisz kolejny plac zabaw?
nie łykam kolejnych tabletek jak weronika p.coelho
to nie condicio sine qua non by radzić sobie
w ekstremalnym natężeniu szesnastoletniej historii.
wdech nosem i wydech ustami zagryzanymi
w napływach zazdrości. w siedem minut napisany
wiersz, paznokciami, spod których zamarza ostatni
deszcz, złapany w biegu do autobusu 128 (codziennie
się spóźniam i zapominam kluczy do twojego domu.)
potem tylko podgórnik i ihan zostaje do poczytania
oraz liczenie napisów na ścianach. niezręczna cisza.
zgiełk w linii komunikacji miejskiej.
ktoś wysiada na dzień dobry i do widzenia.
Лесь Белей Leś Belej
(rocznik1987) Urodziłem się w Użhorodzie (Zachód Ukrainy). Studijuję we Wrocławiu anglistykę, lubię poezję. I to tyle, na razie, mogę o sobie powiedzieć.
klaustrofobia
klaustrofobie
w jakich zamieszkali
nasze ciała
przyciskają nas do ścian
klaustrofobia
w pokoju
ulicy
mieście
kraju
świecie
suchy szary
