A cóż to ! Przedziwne ujrzałem cuda:

Mgławica kolorów śmiechem parsknęła

Po tym jak dusza ulatać poczęła

Pod same niebiosa, gdzie rajska nuda.

 

„Wracajże, wracaj ! Duszyczko zbłąkana,

Nie dla cię to miejsce moje kochanie,

Ty do bram piekieł rozpocznij pukanie,

W rozkoszach męczarni będziesz skąpana.”

 

„Za co tak cierpię, gdy radość twa wielka?

Potęgo rozumu ! Okrutny błaźnie !

Dosyć nocą krzyków twych niemych wprawdzie

Lecz słyszę ja, że rozpacz w nich wszelka”

 

Wtedym zobaczył niezwykłe zjawiska:

Trąb tysiąc grało, gdy niebo płonęło;

Z łona swojego szatana poczęło,

Z piekieł zaś Bóg wszechmogący wyrasta.

 

Niepewności wówczas duszę opadły-

Czy Bramę Piotrową przekraczać warto...

Wtem głosów setki w grzmot się utarło,

Obrazy zaświatów nagle pobladły.