Przeszedłeś obojętnie.

Nie zrobiłeś nic, żadnej reakcji prócz

pogardy.

Ominąłeś, nie dając nawet grosza

nadziei.

Potraktowałeś ją jak psa,

                                   ścierwo,

                                               nic.

Zakryłeś twarz resztek człowieka

dłońmi obojętności.

Nie zwróciłeś uwagi na jej gesty.

Skowyt próśb w oczach, który

odepchnął cię jeszcze bardziej.

 

Nie obchodzi cię to, że ona ginie.

Znika tu, teraz, pod murem tego

domu.

Każdy gest taki jak twój odejmuje

jej realności.

                              Spójrz!

Już prawie jej nie ma. Jeszcze

kilka osób, ta kobieta z wózkiem,

ten facet z psem i zniknie.

                              Widzisz!?

Zostało tylko zawiniątko, które

trzymała. Może to dziecko?

Nie . tu nie ma nic. Ono też

zniknęło. Niechciane i krzywdzone

przez takich jak ty-przestało

istnieć jak ona.

Zabrakło im nadziei? Nie.

To słowa słyszane co dzień od

takich jak ty, sprawiły że nie

chciała już więcej.

Słowa słyszane, bijące echem.

                                         Spierdalaj!